Wednesday, 1 November 2017

பார்வை விதியின் வன்மம்:பார்வையற்ற விலங்கினமாதல் (''யோசே சரமேகோவின் "ப்ளைண்ட்நெஸ்" நாவல்-விமர்சனம்)






''பார்வையின்மையைத் தரும் விஷமும் உள்ளது; பார்வையைத் தரும் விஷமும் உள்ளது''
-அகஸ்ட் ஸ்ட்ரின்ட்பர்க்[1]


  • பிரதிகளின் பொருளாக்கமாக நாவல் மற்றும் கதைகளை வாசிப்பது தொடர்வதில் இனியும் ஓர் எழுத்தாக்கம் நடைபெறலாம். அது படைப்பின் சாரமும் வாசிப்பின் துலக்கமும் சென்றடையும் தூரமாக முனைப்பு கொள்ளலாம். 'பொருள்கொள்ளல் எனும் கலை, முகமூடிகளைத் துளைக்கும் விசை எனும் கலை'[2]என்று டெல்யூஜின் வரிகளைப் போல் புனைந்திருக்கும் குறியீடுகளின் இயல்பான ஆற்றலாக இந்த படைப்பாக்கம் வெளிப்படலாம். படைப்பின் உள்ளோடும் குறுக்கு மறுக்கு பின்னல்களை விடுவித்தும் ஒன்று கூட்டியும் இதுவரை அறிந்த மெய்மைகளின் ஒளி கொண்டு மறுபடைப்பாக்கம் செய்து பார்க்கும் இன்பமே வாசிப்பாக மாறலாம். மொழியின் உருவாக்கம், செயல்வினை, பிரச்னைபாடு, அலைவுறும் தன்மை, உருவக சட்டகம் என படைப்பின் ஊடாகவும் புறமாகவும் மாறி மாறி பயணம் செய்வதாக வாசிப்பின் முறைமை இருக்கமுடியும். புலனுணர்வுகளுக்கான சோதனையாக படைத்தளிக்கப்படும் களங்கள் யதார்த்ததிற்கும் மாயைக்கும் இடையில் நகரும் அலைவரிசையாக மிதக்கும். இந்தக் குறிப்பிட்ட படைப்பு புலத்தை துல்லியமான மீட்டெடுத்தலுக்குள் ஆட்படுத்துகிறது யோசே சரமேகோவின் "ப்ளைண்டநெஸ்"(Blindness) நாவல். இந்த நாவலில், பார்வை புலனின் வன்மமும் பார்வையின்மையின் குரோதமும் தொடர் உருவகச்(Allegory) சித்திரமாக தீட்டப்படுகின்றன. இந்த நாவல் ஏற்படுத்தும் கிரியைகளை வகைப்படுத்திக் கொள்ளலாம்.

1.பார்வை/பார்வையின்மை எனும் எதிர் வடிவ ஒழுங்கின்மை
  • பார்வையும் பார்வை இழப்பும் இரு உலக நியதிகளாதல்
2.மாய நோய் எனும் பிணிக்கூறின் தர்க்கம்
  • நினைவின் அறிதலும் அறிதலின் நினைவும் மாறி மாறித் தொடர்தல்
3.விலங்கினமாதலின் புனைவாக்கம்
  • விலங்கின் இயல்பாக மனிதத்துவம் உருப்பெறுதல்
4.ஒழுங்கற்றதின் அரசியல்
  • ஒழுங்கின் பொருளாயுதம் சீர்கெடுதல்
5.ஆன்மீகக் கட்புலனின் வீழ்ச்சி
  • அகவய கட்புலத்தின் பற்று மறைதல்
6.உருவக எழுத்தின் குறியீடு
  • எழுத்தின் குறிநிலையாக்கம்

இந்த வகைமைகளை விளக்கும் வகையில் நாவலின் எழுத்து-வாசிப்பு இயக்கத்தின் தொழிற்பாட்டை அறிய முடியும். ''எழுத்து என்பது ஒரு விளையாட்டைப் போல் திறந்து கொண்டு அதன் விதிகளை மீறி நகர்ந்து இறுதியில் அந்த விதிகளை விட்டுச் செல்கிறது''[3] என்று மைக்கேல் பூக்கோ கூறுவதிலிருந்து எழுத்தின் விளையாட்டும் வாசிப்பின் பின்தொடர்தலும் இணைந்து விலகும் தருணத்தின் பொழுதை தரிசிப்பதாக நடப்பதே மறுபடைப்பாக்கமாகிறது. நாவலின் ஆசிரியர் மரணத்தின் தழுவலில் விட்டுவைத்த ஒரு மறை பொருள் ரூபத்தை இயல்பாக்கம் செய்வதாக நாவலை உள்வாங்குதலும் விளிம்பிலிருந்து கண்காணிப்பதுமான நடைமுறை பதிவாகிறது. போர்ச்சுகலின் சர்வாதிகாரி ஆண்டனியோ டி ஒலிவியரா சலாஜர் மனநோய் காப்பகங்களில் அடைக்கப்பட்டவர்கள் மீது நடத்திய மீறல்களின் ஒலிகளிலிருந்து உள்வாங்கப்பட்டு உருவான இந்த நாவல் செதுக்கியிருக்கும் சிற்பம் கண்ணின் காட்சிக்கு அப்பால் புழுங்கும் புழங்கும் அமனித வரலாறுகளை அசை போடுவது. அதனால் இந்த வகைமைகளுக்குள் அந்த வரலாற்றின் சில தெறிப்புகளை உள்ளடக்க முடியும்.

1.பார்வை/பார்வையின்மை எனும் எதிர் வடிவ ஒழுங்கின்மை

அடையாளமற்ற ஒரு நகரத்தில் பெயரற்ற பாத்திரங்களை விநோதமான பார்வையின்மை என்ற நோய் தாக்குகிறது. பார்வையின் ஒளி கொண்ட வெண்மை மட்டுமே எஞ்சியிருக்கும் பார்வையாய், வெள்ளையாக பார்வையில் நிறையும் பார்வையின்மையாய் அது இருக்கிறது. இருளுக்கு எதிரான ஒளி போல். கருமைக்கு எதிரான வெண்மை போல். 'குகையின் தொடர் உருவகம்'[4] என்ற பிளேட்டோவின் தத்துவ விளக்கம் போல் இந்த நாவலின் பார்வையின்மையை உருவகமாகப் புரிந்து கொள்ள இயலும். பார்வை எந்திரம் பொறி விசையை இழக்கையில் நிகழும் அலங்கோலத்தின் மீது நாவலின் படைப்பு உருக்கொள்கிறது. பார்வையும் பார்வை இழப்பும் எதிர் வடிவங்களைக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு கண்ணாடி பிரதிபலிப்பு போல. ஒரே வடிவத்தின் இரு பாகங்கள் போல. அல்லது பார்வை இருப்பதும் இழப்பதும் நேரெதிரான சமன்பாடாக நிலைநிறுத்தப்படுகிறது. பார்வையின் மற்றமையாக பார்வை இழப்பும் பார்வை இழப்பின் மற்றமையாக பார்வை இருப்பதும் கொள்ளப்படவேண்டியதான ஒரு விதி மறைந்து நின்று இயங்குகிறது. பார்வை இருப்பதின் ஒழுங்கு, பார்வை இழப்பின் ஒழுங்கின்மையை சகிக்க முடியாததாக உள்ளது. பார்வை இழப்பு மட்டுமே நித்தியமாக மாறுகையில் ஒழுங்கின்மையின் வடிவம் முன் வருகிறது. பார்வை இன்மை ஒரே ஒரு ஜோடிக் கண்களின் பார்வையைக் கொண்டு பார்த்துக் கொள்கிறது. அது பார்த்தலின் பேரின்பத்தை கட்டியமைக்கிறது. பார்த்தலின் அதிகாரத்தை நேசிக்கிறது. பார்வைக்கும் பார்வை இன்மைக்கும் இடையிலான திரை போல் அந்த ஒரு ஜோடிக் கண்கள் இயங்குகின்றன. பார்வை என்ற புலன் முழுதும் அடைக்கப்பட்டால் மரணம் நெருக்கமாகிறது. மரணம் நிச்சயம் என்ற உறுதி கொண்டே பிறப்பு நிகழ்வதால் இறப்பின் பிறப்பை -மரணத்தை, சகஜமாக்குகிறது நாவல். பார்வையற்றிருத்தல் மரணமுறுதல் அல்ல ஆனால் மரணமடைதல் பார்வை இழப்புக்கு நிகரானதுதான் என்கிறது. பார்வையே உறுப்புகளின் உடலாகிறது. உற்பத்தியின் களமாகிறது. உடலின் உறுப்புகள் அனைத்தும் பயனின்மையை உணர்வதாக புலப்படுத்தப்படுகிறது.  ''பார்வையின்மை என்பது ஒரு நபருக்கும் அவருடன் பிறந்த கண்களுக்கும் இடையேயான தனிப்பட்ட சங்கதி''[5] என்ற வாசகங்கள் உறுப்புகளின் உடலை பிரித்தெடுக்க முயல்கின்றன. பார்வை இருந்தும் பார்க்காத கண்களிலிருந்து பார்வை இழப்புக்குப் பின் பார்க்கும் கண்களாக மாறுவதை வலியுறுத்துகிறது பிரதி. ''பார்க்க முடிந்தால் நோக்குங்கள், நோக்க முடிந்தால் கவனியுங்கள்''[6] என்ற பைபிளின் வசனத்தை முன்வைக்கும் இந்த நாவலின் மொழிதல், பார்த்தலுக்கும் பார்த்தலின்மைக்குமான வேறுபாட்டை அல்லது ஒற்றுமையை வேறு தளத்திற்கு இடம்பெயரச் செய்கிறது. பார்வையின் பொருள்களை பார்வை இன்மை இழக்கச் செய்கிறது. பார்வையின் நிர்வாணத் தன்மை பார்வை இன்மையில் பொருளிழந்து போகிறது. பார்வையின் வாழ்வு கொடுத்த பொருள், பார்வை இன்மையில் முற்றிலும் தலைகீழாக்கப்படுகிறது. பார்வை இன்மை வியாபிக்கும் போது பார்வை இருத்தல் அச்சத்தை பிரயோகிப்பதாக, ஒழிக்கப்படவேண்டியதாக உருப்பெறுகிறது. ஏனெனில் கண்ணாடியில் பிம்பங்கள் வாழ்கின்றன, பார்த்தலின் துணையற்று. ஒளி ஊடுருவாத கண்ணில் பிம்பங்கள் கரைந்து போகின்றன. கண் எனும் ஆடி பிரதிபலிக்காத திடப்பொருள் ஆகிறது; ஒளி மங்கும் கல்லாகிறது. பார்வையின் எதிரொலிப்பு தன்னிலையின் உலவுதலை சாத்தியமாக்க, பார்வையின்மையின் மறுதளிப்பு தன்னிலையின் முடக்குதலை இயல்பாக்குகிறது. இருளென்னும் பாழ்வெளியில் அல்லாமல் ஒளியென்னும் மாயத்தில் உலவச் செய்கிறது.

2.மாய நோய் எனும் பிணிக்கூறின் தர்க்கம்

பார்வையின்மை பார்க்காத கண்களிலிருந்து பார்க்கும் கண்களுக்கு பரவிக் கொண்டிருக்கிறது இந்தப் பிரதியில். 'வெள்ளை அரக்கன்' என்று அழைக்கப்படும் இந்த நோய் அல்லது தற்காலிக முடக்கம் வாழ்வை சின்னாபின்னமாக்குகிறது. பிரதியில் வரும் ஒரே ஒரு பாத்திரத்தைத் தவிர அனைத்து பாத்திரங்களுமே பார்வையின்மை நோயால் பாதிக்கப்படுகின்றன. நினைவுகளின் சாராம்சத்தில் நிலைத்திருக்கின்றன. நினைவில் தெரிந்த பார்வை, பார்வையற்ற காலத்தை நிரப்புகிறது. விசித்திரமான நோய்களைக் கொண்ட நோயாளிகள் மனித வரலாற்று நாகரீகத்தில் புறந்தள்ளப்படுகிறார்கள்; தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். மரணத்தை நோக்கி செலுத்தப்படுகிறார்கள். 'விஷம் கொண்ட மிருகம் இறந்தால் அதன் நஞ்சும் மடியும்' என்ற உரிப்பொருளைக் கொண்டிருக்கிறார்கள். மருந்தில்லாத, தீர்க்க முடியாத நோயுடன் போராடுவதை ஒத்திப் போட்டு, விளிம்பு நிலைக்குத் தள்ளி அதனை கிறித்துவக் கருத்தாக்கமான தீயதின் தன்மையோடு இணைத்துவிடுகிறார்கள். பார்வை பரிமாற்றத்தால் பரவும் நோய், கண்ணூறு போல பாவிக்கப்படுகிறது. இந்த நாவலின் பாத்திரங்களில் கண் மருத்துவர் பாத்திரமும் பார்வையை இழக்கிறது. கண்களை மட்டுமே நோக்கிக் கொண்டிருந்த பார்வை புலனாகாமல் இருந்துவிடுகிறது. பார்வையற்ற மனிதர்கள் கனவிலும் பார்வையை இழக்கிறார்கள்.  பார்வையற்றதை ஏற்க மறுக்கும் கண்ணோடு செயல் மறக்கிறார்கள். அச்சத்தால் பார்வையை இழந்து, அதே அச்சத்தால் பார்வையின்மையை தொடர்கிறார்கள். இயல்பான கண்களுக்கு பார்வையும் பார்வையின்மையும் மாயமாகிவிடுகிறது. அது மனித அறிவும் அறிவின்மையும் சம வகையில் இருப்பது போன்றதாகிவிடுகிறது. கண்ணில்லாத போது உணர்வுகள் வேறுபடுவதாகவும் மரத்துப் போவதாகவும் மழுங்கப்படிக்கப்படுவதாகவும் பிரதி சொல்கிறது. சுய அறிதலாக அல்லாமல் பிறரின் உணர்வுகளைக் கொண்டு அறிதல் நடக்கிறது. காலமும் காலாவதியாகிவிடுவதால் ஓர்மையின் துணையுடன் அறிதல் விளக்கம் பெறுகிறது. பார்வையின்மை விதியாக, இயல்பாக, இயற்கையாக உருமாற்றம் அடையும் போது அழுக்கு, ரத்தம், மலம், உணவு எல்லாம் இணையாகிவிடுகின்றன. மதிப்பிழந்த பொருள்களும் பொருளிழந்த வாழ்வும் பின்னிப்பிணைந்து உடல் கூறை இயக்குகின்றன. நோயின் அழகியல் பரிமாணமமாக அடிப்படை தேவைகள் நிறைவடையாது அழுத்தப்பட்ட, ஒடுக்கப்பட்ட, உதாசீனப்படுத்தப்பட்ட உடல்களின் மந்தைகள் மீதான நலிவின் நீட்சியாய் உள்ளது. ஆதி காலத்து வரைமுறைகளிலிருந்து தொடங்கும் புள்ளியை நோக்கி பயணிப்பது போல் அது இருக்கிறது. சில பாத்திரங்கள் பார்வை இழப்பதற்கு முன் இருந்த இடம், நேரம் போன்றவற்றை திரும்ப சொல்லிக் கொள்வதன் மூலம் பார்வையுள்ள தகுதியை அடைய முயல்கின்றன. பார்வையற்ற கணம் மனித நிலையை விடுத்த தருணம் போல் அந்த பாத்திரங்களுக்குள் படிகிறது. அவர்களுக்குள் அது பெயரற்றதாய் முட்டுகிறது. அந்த பெயரற்ற ஒன்றாய் பாத்திரங்களும் நிறம்மாறுகின்றன. மருத்துவரின் மனைவிக்கு மட்டும் இறுதி வரை பார்க்கும் திறன் இருக்கிறது. அந்த பாத்திரமும் மற்ற யாருக்கும் பார்க்கும் திறன் இல்லாமல் போவதால் பார்வையற்றது போலவே கருதிக்கொள்கிறது. பார்வையற்றிருத்தலின் மிகக் கொடுமையான, இழிவான, கீழான நிலை எதுவென்றால் பார்க்க மறுத்தல் என்கிறது பிரதி. இது உள்பார்வையாக இருக்கலாம். அரை உயிரும் பாதி மரணமும் நிறைந்த உடல்களாக அந்த பாத்திரங்கள் சஞ்சரிக்கின்றன. பார்வையின்மையால் தனிமை சிறையை விட அதிக நெருக்கடி தரும் உடல் சிறையில் அவை அகப்பட்டிருக்கின்றன. நினைவின் எச்சமும் சரித்திரத்தின் மிச்சமும் இந்த பாத்திரங்களின் நோயின் வலியிலிருந்து தவிர்க்கும் அம்சமாக தர்க்கத்தின் முனையமாகக் குவிகிறது.

3.விலங்கினமாதலின் புனைவாக்கம்
பார்வை இழத்தல் என்பது விலங்கினமாதலின் கருத்துருவுங்களாக பிரதி முன்வைக்கிறது. மனநோயாளிகள் காப்பகத்தில் பார்வையற்ற நோயாளிகள் அடைக்கப்படுவது ஒரு கொட்டடியில் அடைக்கப்படும் விலங்குகளாகவே வர்ணிக்கப்படுகிறது. பார்வையற்றிருத்தல் புலன்களின் குறையாக விலங்குகளுக்கு நிகரானதாக, அமைப்பு நிராகரிப்பதை நாவல் அழுத்தமாகச் சொல்லிச் செல்கிறது. அவர்கள் அதுவரை தனிமைப்படாத அளவுக்கு தனிமைப்படுத்தப்படுகிறார்கள். மனநோய் காப்பகத்தில் எந்த அடிப்படை வசதிகளும் இன்றி இருப்பது மனித குணாம்சம் அற்றுப் போன உயிர்கள் அடைக்கப்படும் இடத்தை சுட்டிக்காட்டுகிறது. உணவின் தேவையும் நிறைவும் விலங்குகளின் இரையைத் தேடும் அவலத்துடன் நடக்கிறது. காயமடைந்த திருடன் பாத்திரமும் உணவுக்காக அலைக்கழிக்கப்படும் பாத்திரங்களும் விலங்குகள் போல் சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறார்கள். இறந்தவர்கள் புதைக்கப்படாமல் வெட்டவெளியில் விடப்படுதலும் அதனால் ஏற்படும் சுகாதாரக் கேடும் மனித மீறல்களின் உச்சங்களாக நிகழ்கின்றன. பார்வை இழப்பு மனிதத் தன்மையை கைவிடுதலாக விலங்கின் அகிலத்திற்குள் நுழைவதாக வர்ணிக்கிறது இப்பிரதி. முழுமையான விலங்குகளாக மாறாமல் இருப்பதின் எல்லையில் பாத்திரங்களை நிறுத்துகிறது இப்பிரதி. முற்று முழுதான பார்வையற்ற விலங்குகளாதலிலிருந்து அந்த பாத்திரங்களை மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் காக்கிறது. ஆனால் உணவை கைப்பற்றும் பார்வையற்ற போக்கிரிகள் பெண்களுடனான பாலியல் வன்முறையை நிர்பந்திக்கையில் விலங்குகளின் போர் வெடிக்கிறது. பெண் பாத்திரங்கள் அனைத்துமே மனித நிலையைத் தக்கவைக்கப் பாடுபடுகின்றன. உணவுக்காக அந்த போக்கிரி பாத்திரங்களிடம் பாலியல் வன்முறைக்கு உட்பட சம்மதிப்பதும் அதனால் ஆண்களுக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உணவு கிடைக்கச் செய்வதும் அந்த அனுபவத்தில் ஒரு பெண் பாத்திரம் இறப்பதும் மனித நிலையைத் தக்கவைத்திருக்க வேண்டிய பார்வையுள்ள ஒரே பாத்திரமான மருத்துவரின் மனைவி, அந்த போக்கிரிகளின் தலைவனைக் கொல்வதும் உணவு கிடைக்காத போது ஒரு பெண் அந்த காப்பகத்தையே எரிப்பதும் விலங்கின் குணாம்சத்திற்கு ஈடாக விலங்காக மாறி போரிட வேண்டியிருப்பதை பிரதி சுட்டுகிறது. பார்வையற்றவர்கள் எப்போதும் ஒரு போரிலேயே இருக்கிறார்கள் என்கிறது இப்பிரதி. அந்தப் போர் விலங்குகளாதலின் போர். டெல்யுஜ் கட்டாரி சொல்வது போல் காலத்தின் நிர்பந்தத்தாலோ வரலாற்றின் சுமையாலோ கற்பனையின் இழையாலோ அடையாளத்தின் வேட்கையாலோ அல்ல மாறாக உயிரெனும் வேறுபாட்டால், மிருக வெளிப்பாட்டின் அருகாமையால் பாலற்ற குறிநிலையால் இயல் சுபாவத்தால் விலங்காதல் நிகழ்கிறது[7]. வெட்கம், சுயகௌரவம், மதிப்பு இவை எல்லாம் போகத்தின் பாற்பட்ட மனித குணாம்சங்களாகவும் அதற்கு மாறான அனைத்தும் விலங்கின் பாற்பட்ட பண்புகளாகவும் பார்வையற்றிருத்தலில் அவைகளே நியதிகளாகிப் போவதான இளிவரலாகிவிட்டதை அடிக்கோடிட்டு காட்டுகிறது இப்பிரதி. மனநோய் காப்பகத்தில் இருக்கும் போது விலங்குகளாக மாறுவதும் வெளியில் இருக்கும் போது விலங்குகளின் கருணையில் உறவாடுவதும் விலங்கினமாதலின் மற்றொரு பக்கமாக உள்ளது. விலங்குகளைக் கொன்று பச்சையாக உண்ணும் மூதாட்டி பாத்திரம் விலங்குக்கு நிகரானதாகவும் ஆனால் மரணம் நெருங்குகையில் பெண் பாலியல் தொழிலாளி பாத்திரத்தின் வீட்டு சாவிகளை கையில் வைத்துக் கொண்டு தெருவில் மடிந்து போவது பொறுப்பான மனித குணாம்சமாகவும் எடுத்துக்காட்டுகிறது பிரதி. உண்ண எது கிடைத்தாலும் நிறைவடைவது விலங்குகளின் தன்மையாக இருப்பதாகவும் அதை மனிதர்களும் கடைப்பிடிப்பது விலங்கின் பதிலிகளாக மனிதர்களை மாற்றும் வினையாக உள்ளது. பொருளிழந்து போன உலகில் கண்ணீரை துடைக்கும் ஒரே உயிராக ஒரு நாய்தான் இருப்பதும் அது மனித குணாம்சத்தைக் கொண்ட விலங்கினத்தின் மறுவடிவமாக பார்ப்பதும் மனிதனின் சாராம்சத்தை விலங்குக்கு ஆற்றுப்படுத்துவதாகவும் மனிதனாதல் என்ற அம்சத்தை விலங்கின் மீது ஏற்றிப் பார்ப்பதாகவும் உள்ளது. பாத்திரங்களுக்கு இடையிலான பாலியல் உறவும் காதலும் கூட விலங்குகளின் இணை தேடல் போலவே இருப்பதை நினைவுபடுத்துகிறது. விலங்குகளுக்கு பார்வை இருப்பதால் மனிதர்களை வேட்டையாடுகின்றன என்று சொல்வதன் மூலம் பார்வையுள்ள மனிதர்கள் விலங்குகளை வேட்டையாடும் பேராசை முன்வைக்கப்படுகிறது. தந்திரம், குயுக்தி, பகை, வெறுப்பு என்று விலங்கின் இயல்பூக்கங்கள் அனைத்தும் மனிதன் மீது செலுத்திப் பார்க்கப்படுதலுக்கான கட்டமாக பார்வை இழப்பு உள்ளது. புடமிட்ட மொழிப் பிரயோகங்களில் மிருக குணநலன் அதிமனித தகுதிக்கு நிகரிடுதலாக வியாபிக்கிறது. விலங்கின் குணாம்சம் எனும் மாய எழுத்துப் பலகை(Magic Slate) மீது மனித வடிவங்கள் வடிக்கப்பட்டால் உருவாகும் படிவம் விலங்கு எந்திரங்களாக இருக்கும் என்பதை புனைந்துரைக்கிறது நாவல் பிரதி.

4.ஒழுங்கற்றதின் அரசியல்

பார்வை ஏற்படுத்தியிருக்கும் ஒழுங்கு நிறைந்த உலகைக் குலைக்கும் பொருளாம்சமாக பார்வை இழப்பு அறிமுகமாகிறது. அதனால்தான் பார்வை இழப்பு நோயாக, ஆட்கொல்லி போன்ற பாவித்தலாக, தொற்றுதலைத் தடுக்கும் உத்தியாக தனிமைப்படுத்தல் நடைமுறையாகிறது. பார்வை இழப்பு நோய் குறித்து அரசுக்குத் தெரியப்படுத்தும் மருத்துவர் பாத்திரத்திடம் நோய் பற்றி விசாரிக்கும் போது குற்றவாளியின் மீதான விசாரணை போலவும் அதன் பிறகான அரசின் எச்சரிக்கை கலந்த மிரட்டலும் தொனிப்பது ஒழுங்கை கட்டியமைக்கும் முயற்சியின் அதிகாரக் குரல்தான். பார்வை இழந்தவர்களையும் அவர்களுடன் நெருக்கமாக இருந்தவர்களையும் அரசு, மனநோய் காப்பகத்தில் இரு பிரிவுகளில் அடைப்பதும் நோயாலின்றி இயற்கையாகவே பார்வை இழந்தவர்களும் தனிமைப்படுத்தப்படுவதும் என இயல்பின் மாறாட்டத்தை சகிக்க முடியாத வெளிப்பாடாக இருப்பதை பதிவு செய்கிறது பிரதி. மனநோயாளிகள் காப்பகத்தில் இருக்கும் பார்வை இழந்தவர்களை அவர்கள் உணராமலேயே பகைவர்கள் போல் ராணுவ வீரர்கள் கண்காணிக்கிறார்கள்.  அரசு பார்வையுள்ளவர்களைக் காப்பதற்கு கொடுமையான நடவடிக்கைகள் எடுப்பதை நியாயப்படுத்துகிறது. அதற்காக சில விதிகளை நிர்ணயிக்கிறது.[8]அதை பின்பற்றாதவர்கள் மரண தண்டனைக்கு உள்ளாகிறார்கள். எந்த அடிப்படை வசதிகளும் இல்லாத சமாதியறைக்குள் அவர்களை தள்ளுவதே நோயிலிருந்து விடுபடும் ஒழுங்காக அரசு கற்பிதம் ஒன்றை உருவாக்குகிறது. அனைவரும் நோயாளிகள் ஆன பின் அந்த நகரம், நாடு முழுவதும் அலங்கோலமாகிறது. ஒழங்கற்று சிதைகிறது. பார்வையற்றவர்களுக்கான அரசு தேவை என்று உணரப்படுகிறது. வெற்றுலகை ஆளும் வெறுமையாக அது இருக்கும் என்றும் கற்பனை செய்யப்படுகிறது. மனித உடலின் ஒழுங்கு போன்ற ஓர் அரசின் தேவை இருக்கிறது. மரணம் குலைக்கும் ஒழங்கற்றதாக அது அல்லாமல் இருக்கும் அவசியம் புலனாகிறது. பார்வை உள்ள உலகின் ஒழுங்காக அது வடிவம் கொள்கிறது. ஏனெனில் அந்த ஒழுங்கு வாழும் உயிரை வாழ்தலுடனும் சாகும் உயிரை மரித்தலுடனும் சாற்றி வைக்கிறது. பார்வை இழப்பு, பொருள்களின் ஒழுங்கைத் திருப்பி மரணமெனும் குறிப்பானை வாழ்வுக்குக் குறிப்பீடாக்குகிறது. அமைப்பின் வரிசை அனைத்தையும் துறக்கச் செய்து சொல்லின் அஸ்தமித்தலையும் செயலாக்குகிறது இந்த ஒழுங்கின்மை. பார்வையின் ஒழுங்கு கண்காணிக்கும் தூணாக[9] நின்றது. தனிநபரின் கண்காணிப்பு அழகியலாக அது மறுவி நின்றது. பார்த்தலே கண்காணிப்பின் பதிலியாக நிலவியது. கண்காணிப்பின் தூண்கள்(Panopticans) எனும் இருப்பு அழிக்கப்படுதலே பார்வை இழப்பின் முதன்மையான நசிவாகிவிட்டதை காட்டியிருக்கிறது இப்பிரதி. மறைவின் உள்நிகழ்வை, ரகசியத்தின் மறுபக்கத்தை, அகத்தின் கிடக்கையை அறிந்துகொள்ளும் கருவியாக பார்வை இருந்ததையும் அதற்கான ஏங்குதலாக இரத்தலாக பார்வை இழப்பின் குறை மேலோங்குகிறது. கண்காணிப்பு, பார்த்தலின் அதிகாரமாக நிறுவி இருந்த மேலாண்மையை தக்கவைக்க முடியாதது, ஒழுக்கத்தினை முறைப்படுத்த இயலாததற்கான காரணமாக உணர்த்தப்படுகிறது.

5.ஆன்மீகக் கட்புலனின் வீழ்ச்சி

அறத்தின் கேடுதான் பிரதியின் முக்கிய விளம்பலாக உள்ளது. முதலில் பார்வையற்ற பாத்திரத்தின் வாகனத்தைத் திருடும் பாத்திரமும் அதுவும் பிறகு பார்வை இழப்பதும் அதன் பின் காப்பகத்தில் அடிபட்டு ராணுவ வீரர்களால் சுட்டுக் கொல்லப்படுவதும் அறச்சிந்தனையின் ஆழமான பரிணாமம்தான். நல்லது அல்லது என்பதை நிர்ணயிக்கும் விதிகளில் பாத்திரங்களுக்கிடையிலான உறவை முன்வைத்து அல்லதில் நல்லதும் நல்லதில் அல்லதும் இருக்கலாம் என்று அவற்றின் தேடலாக பிரதி நகர்கிறது. அகத்தினைக் காணும் உள் தேடலாக அது இருக்கிறது. பார்க்கும் கண்கள் அந்த அறத்தினை மொழிந்து கொண்டே உள்ளன. பார்வையின் அறமாகவும் கூட அது இருக்கலாம். பார்வையற்றவர்களில் அறமற்றவர்கள் மீது வன்முறை செலுத்தப்படுவது தற்காப்பாக மாறுகிறது. அதனால் பார்வையற்றவர்கள் நிரபராதிகளாகவும் குற்றமுள்ளவர்களாகவும் நீடிக்க முடிகிறது. குற்றத்தின் சாயலில் சுய இரக்கமும் நிரபராதிகளாவதில் பழியின் தீவிரமும் பார்வையற்றவர்களை ஆட்கொள்கிறது. கண்கள் ஆன்மாவைத் தேக்கிவைப்பவை என்கிறது நாவல் பிரதி. கண்களிலிருந்து ஆன்மாவின் தூய்மையைக் காண முடியாத போது குற்றமும் குற்றமின்மையும் குழம்பிப் போகிறது. அகத் தூய்மையும் புறத்தின் நோக்குதலின்றி துலக்கமடைவதில்லை. பார்வையற்ற மருத்துவர் பார்வையற்ற பாலியல் தொழிலாளியுடன் மனைவிக்கு தெரியாமல் உடலுறவு கொள்வதும் வயது முதிர்ந்த ஒருவருடன் அந்த பாலியல் தொழிலாளி நேசத்தை வளர்ப்பதும் ஆன்மாவின் குழப்பநிலையாக அகத்தின் பிறழலாக மாறுகிறது. பார்வை இழந்த பின் காதலின் நேசத்தின் அருகாமை பார்த்தலுக்கு நிகராக இருப்பதை பதிவு செய்கிறது இப்பிரதி. பார்வை இழப்பு என்பதே ஒரு வகையான குறியீட்டுப் பொருளில் இந்த நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் பார்வை இன்மையின் போது அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் பார்வை இருக்கும் போதும் பலவிதமாக நடந்துகொண்டுதான் இருந்தன என்பதைப் பார்க்காமல் இருந்துவிட்டதைத்தான் உருவகமாக்கிச் சொல்வதாகக் கருதலாம். ஏனெனில் தேவாலயங்களில் கடவுளர்களும் பார்க்க முடியாமல் இருப்பதை காட்சிப்படுத்துகிறது நாவல். பார்க்காத கடவுளர்கள் பார்ப்பவர்களின் கண்களைக் கொண்டு பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம் என்கிறது இப்பிரதி. நவீன உலகில் கடவுளர்கள் காணாமல் போய்விட்டதற்கு சாட்சியாக அவை பார்வை இழப்புக்கு உள்ளாவதை சுட்டுகிறது இந்த நாவல். புறத்தின் கடவுள் பார்க்க முடியாத போது அகத்தின் ஆன்ம ஒளியும் தடைபடுவதான உருவகத்தை நிறைக்கிறது இப்பிரதி. கடவுளின் பார்வை இழப்பு பார்வையற்றவர்களை பீதிக்குள்ளாக்குகிறது. கடவுளும் மனிதனும் இணையாக பார்வை இழப்பை அனுபவிப்பதாக பகடி செய்கிறது பிரதி.  பார்வை இழப்பு என்பது புலன்களின் கடந்த நிலையாக மாறுகிறது. அது உடலின் குறை என்பதை விட, உடல் உறுப்புகளின் செயல்பாடு என்பதை விட, உடல் நிகழ்த்த வேண்டிய தத்துவ நோக்குதலின் இழப்பு என்பதாக புரிந்துகொள்ளலாம். பார்வை இன்மையோடு இருத்தல் மட்டும் பார்க்காதிருத்தல் அல்ல; பார்வை குறைபாடு கொண்டு பார்த்தலாகும் என்கிறது பிரதி.

6.உருவக எழுத்தின் குறியீடு

இந்த நாவல் பார்வையின்மை என்ற நோயின் அடையாளங்களைக் கொண்டு பார்வை பற்றிய குறித்தலாக்கத்தை பரவச் செய்கிறது. எழுத்தில் உருவாகும் பார்வையின்மை ஓர் உருவகம். அது தொடர் உருவகமாக மாறி பார்வை என்ற இயக்கத்தின் குறியீடாகப் பெருகுகிறது. பார்வையின்மையின் எதிர்மறை தொழிற்பண்பு பார்வை என்ற நேர்மறை வினைக்கூட்டுடன் குறியீட்டுத் தொடர்பில் இருப்பதை அடையாளப்படுத்துவதுதான் இந்த நாவலின் நோய்மை. பார்வைக்குள் ஒளிந்திருக்கும் இருளும், இன்மையும், குரூரமும் பார்வையின்மைக்குள்ளாக புகுவதை மேல் உறையும் படலத்தில் படியச் செய்கிறது நாவல். பார்வையின்மை பிணிக்குறிய பாதிப்பின் அடையாளங்களாகக் கூட்டப்படும் குறிகள் எல்லாம் இந்த நோய்க்கூறியலின் வகைதொகைகள். இயல் உலகின் நோயை புனைவு உலகின் நோய்க்கானதாக மடைமாற்றம் செய்யப்பட்டு ஒத்திருக்கும் புள்ளிகளில் வாசிப்பை செலுத்திவிடுகிறது பிரதி. பார்வையும், பார்வை இன்மையும் இயல் உலகின் இரு வேதிவினைகள் என்பதை மாற்றி பிரதிக்குள்ளான அல்லது பிரதிக்கு வெளியேயான சேர்மங்களாகவும் தனிமங்களாகவும் புனைகிறது இந்நாவல் பிரதி. பாத்திரங்கள் தனி ஆளுமைகளாக நுழைந்து ஒற்றை உடலாகவும் பல ஆயிரம் கண்களாகவும் அதுவும் பார்க்காதவைகளாகவும் பிரதிக்குள்ளிருந்து நோக்குவதாக குவி மையத்தை உருவாக்குகிறது இந்த நாவல். பார்வை என்ற புலனுணர்வின் தர்க்கம் பார்வை இன்மைக்குள் மெய்யியலாக சமத்துவயியலாக நீதியியலாக நிறுவப்பட்டு நோயின் அறிகுறியாக புனைவாக்கம் நடந்திருக்கிறது. காஃப்காவின் மெட்டாமார்ஃபசிஸ் என்ற நாவலில் கிரிகர் சாம்சா, கரப்பான் பூச்சியாதல் என்பதைப் போல் இங்கு பார்வை இன்மையாதல் என்ற அடுக்கிலிருந்து விலங்கம்சமாதல் என்பதாக பொருளின் கூட்டிணைவு அமைந்துள்ளது. பொருள்படுத்துதல், பெயர்த்துச் சொல்லுதல், குறித்தல் என்பதாக புலனுணர்வை வரையறுத்தாலும் அது பொதுவானதாக, தனியானதாக, ஒற்றையாக, பன்மையாக, அறிவின் நுண்மையாக, அறிவிலியின் விரிவாக இருந்துவிடக்கூடும் என்ற விளக்கத்தில் பார்வையின்மைக்கான அடையாளப்படுத்துதல் இருக்கிறது.  பார்வையின் அதிபுனைவு, மிகை நவிற்சி, மாயச்சித்திரம் போன்ற அனைத்து பண்பாக்கங்களும் பார்வையின்மை எனும் உடல்மொழியில் பீறிடுவதுதான் இந்த நாவலின் முடிவற்ற குறித்தலாக்கம். தொடர் உருவகத்தின் இறுதி, நீதி போதனைக்கான மாறிலியை உருவாக்குதலாக மாறுவதை புலன்களுக்கான இருப்பாகச் சொல்கிறது இப்பிரதி. பார்வையின்மை என்ற உருமாறுதல் ஒரு மந்திரப்புலத்தை நிகழ்த்தி காரணகாரியத்துவத்தை முயங்கச் செய்வதாக படைத்தளிக்கிறது நாவல். பார்வையின்மை நோய்க்கான மருந்து பார்வைதான் என்றாலும் அலைக்கழிப்பில் நேரும் சிக்கல்களின் பிரசன்னம் விகாரமான, இராட்சசத்தனமான, அசுரத்தனமான புகை பிம்பங்களை யதார்த்தமாக்கவே நாவல் முனைகிறது. நொறுங்கும் அமைப்பை, நகரியத்தை, மதத்தை, உருவகத்தின் முன்பாக நிழல் ரூபமாக்குகிறது இப்பிரதி. பெயர்களற்ற பாத்திரங்கள், பேச்சற்ற மொழிதல்கள், முனகல்களான வர்ணனைகள் என்று உள்ஆழ கனவாக ஓடுகிறது நாவல்.

  • புனைவின் நோயான பார்வையின்மை தாக்கும் நகரத்தின், நாட்டின், உலகின், சீரழிவுச் சின்னத்தை ஆவணப்படுத்தியிருக்கிறது இந்த நாவல். புலன் வீழ்ச்சி அகத்தின் மெய் சார் பொருளின் வீழ்ச்சியாக நிச்சயப்படுத்துகிறது. மாயநோயின் தர்க்கம் பிணிக்கூறின் கொடுமையாக நினைவின் பாற்பட்ட அறிதலாக நிற்கிறது. விலங்காதல் என்பதின் இயல் நிலையாக்கம் நாவலுக்குள் பிடிபடுகிறது. ஒழுங்கு சிதைதல், அலங்கோலமாதல் என்பதாக அமைப்பின் சின்னாபின்னம் காட்டப்படுகிறது. ஆன்மீக உறைவில் கட்புலன் மறைந்த பான்மையை பேசிச் செல்கிறது நாவல். தொடர் உருவகமாக குறியீட்டில் நுழைகிறது இப்பிரதி. பார்வைக்கும் பார்வையின்மைக்குமான இடைவெளியாக நெருக்கமாக உணரப்படவேண்டிய தருணங்களை சுட்டுகிறது நாவல். வலி மிக்க அனுபவத்தின் ஒரு பக்கத்தில் பார்வையின்மைக்கான வாசிப்பு நெருக்கியிருக்கிறது. புலன்கள் சார் மையமிட்ட மேலாண்மையின் பிரதிநிதித்துவம் கேள்விக்குட்படுகிறது. நாவலுக்கப்பால் பார்த்தல் நிகழும். பார்க்காதிருத்தலிலிருந்து தொடங்கி. பார்த்தலின் அழுத்தத்தில். நோக்குதல் தவறினால் கவனிப்பும் தவறிவிடும். பார்த்தல் வெறும் நோக்குதலில் மட்டுமல்ல கவனித்தலில் என்று உறுதி கூறும் சொல்லாடலுடன் நிகழ்த்தப்பட்ட ஒரு பிரதியாகியிருக்கிறது.   

உதவிய நூல்கள்:
1.Deleuze on Literature, Ian Buchanan, John Marks(Eds), Edinburgh Universtiy Press, 2000
2.What is an Author-Michael Foucault
3.The Status of Animality in Deleuze's thought-Alain Beulieu, Journal for Critical Animal Studies, Volume IX, Issue 1/2, 2011

4. Discipline and Punish:The Birth of the Prison-Michael Foucault, Random House, 1975


நாவல் சுருக்கம்
நெரிசல் மிகுந்த ஒரு நகரத்தில் ஒரு காலை நேரத்தில் கார் ஓட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு பாத்திரம் பார்வையை இழக்கிறது. அந்த நபரை வீட்டில் சேர்க்கும் பாத்திரம் பார்வை இழந்த பாத்திரத்தின் காரை திருடிக் கொண்டு செல்கிறது. அதற்காகக் குற்றவுணர்வு கொள்ளும் நேரத்தில் அதுவும் பார்வையை இழக்கிறது. பார்வை இழந்த முதல் பாத்திரம் தனது மனைவி வந்த உடன் தனக்கு பார்வை இல்லை என்பதைச் சொல்ல உடனே மனைவி பாத்திரம் ஒரு டாக்ஸியில் மருத்தவரிடம் அழைத்துச் செல்கிறது. அந்த மருத்துவர் பாத்திரம் இந்த நோய்க்கான காரணம் எதுவும் அறியாமல் இருக்கிறது. அந்த மருத்துவமனையில் ஒரு பெண் பாலியல் தொழிலாளி, ஒரு மாறுகண் சிறுவன், கண் புரை நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு முதியவர் போன்ற பாத்திரங்கள் உள்ளன. பார்வையற்றுப் போன நபரை அடுத்த நாள் வரச்சொல்லும் மருத்துவர் பாத்திரம் வீடு சென்று பல புத்தகங்களை எடுத்து அதற்கான காரணத்தைத் தேடி பார்க்கிறது. ஆனால் காரணத்தை கண்டுபிடிக்க முடியாமலேயே தூங்கச் செல்கிறது. அது காலையில் எழுந்திருக்கும் போது அதற்கும் கண் பார்வை பறி போய்விடுகிறது. கண்ணில் வெறும் வெள்ளையான ஒளி நிறைந்திருப்பது போல் விநோதமான நோயாக அது இருக்கிறது. மருத்துவர் பாத்திரம் தனது மனைவி பாத்திரத்திடம் இந்த விஷயத்தைச் சொல்கிறது. அதன் பின் இருவரும் சேர்ந்து பேசி இதை அரசிடம் தெரிவிக்க முயல்கிறார்கள். அரசின் அதிகாரிகள் மருத்துவர் பாத்திரத்தை, விசாரிக்கின்றனர். அதன் பின் ஓர் அவசர ஊர்தியை அனுப்பிவைக்கப்படுகிறது. மருத்துவர் பாத்திரம் அதில் ஏறுகிறது. உடன் அதன் மனைவி பாத்திரம் பார்வை இருந்தும் தனக்கும் பார்வை இல்லை என்று கூறி ஊர்தியில் ஏறிக்கொள்கிறது. அவர்கள் ஒரு மன நோய் காப்பகத்தில் கொண்டுவிடப்படுகிறார்கள். அது ஒரு சிதிலமடைந்த கட்டிடம். அங்கு ஒரு வசதியும் இருப்பதில்லை. படுக்க மட்டுமே கட்டில்கள் உள்ளன. கழிப்பறை வசதியும் தண்ணீரும் கூட சரியாக இருப்பதில்லை. அங்கு நகரத்தில் பார்வை இழப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்ட நோயாளிகள் ஒருவர் பின் ஒருவராக வந்து சேர்கிறார்கள். மருத்துவர் பாத்திரத்தின் மருத்துவமனைக்கு வந்த பாத்திரங்கள் வருகின்றன. பெண் பாலியல் தொழிலாளி பாத்திரம் தனது ஆண் நண்பருடன் ஒரு விடுதி அறையில் உறவில் ஈடுபட்டிருக் கொண்டிருக்கும் போது பார்வையை இழக்கிறது. அதன் பின் அந்த மாறுகண் சிறுவன் பாத்திரம் பார்வையை இழக்கிறது. அதன் பின் அந்த முதியவர். அந்த சிறுவன் பாத்திரத்துடன் அவனுடைய தாய் வருவதில்லை. அந்த சிறுவன் தன் தாயை சேர பெரும் ஏக்கம் கொண்டிருக்கிறான். அந்த பெண் பாலியல் தொழிலாளி பாத்திரம் அந்த சிறுவனை சமாதானப்படுத்துகிறது. அதன் பின் முதலில் பார்வை இழந்த பாத்திரத்தின் காரைத் திருடிய பாத்திரம் வருகிறது. அந்த பாத்திரம் யார் என்று அறிந்து கொண்ட முதல் பார்வையற்ற பாத்திரம் அதனுடன் மோதுகிறது. அதன் பின் இருவரும் சமாதானம் அடைகிறார்கள். அதன் பின் இன்னும் பல நோயாளிகள் வருகிறார்கள். முதல் பார்வை இழந்த பாத்திரத்தின் மனைவி பாத்திரமும் வருகிறது. அதன் பின் இப்படியே பல நோயாளிகளாக வந்து இறுதியில் இருநூற்று ஐம்பது பேர் இருக்கவேண்டிய காப்பகத்தில் முந்நூறுக்கும் அதிகமானவர்கள் அடைக்கப்படுகிறார்கள். பார்வை இழந்த நோயாளிகளுடன் உடன் இருந்தவர்கள் அதே காப்பகத்தில் மற்றொரு பிரிவில் தங்க வைக்கப்படுகிறார்கள். அனைவரையும் ராணுவ வீரர்கள் கண்காணிக்கிறார்கள். அவர்களுக்கான உணவு முன்னறையில் வைக்கப்படுகிறது. அதை பார்வையற்றவர்கள் தட்டுத் தடுமாறி வந்து எடுத்துச் செல்கிறார்கள். கழிப்பறைக்கு செல்ல மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் வழி சொல்கிறது. அதற்கு கண் தெரிவது பற்றி யாரும் அறியாமல் பார்த்துக் கொள்கிறது. கழிப்பறைக்கு போகும் போது கார் திருடன் பாத்திரம் பெண் பாலியல் தொழிலாளி பாத்திரத்திடம் மீறலைச் செய்ய உடனே அது தன் காலணியால் உதைத்துவிடுகிறது. அதில் தொடையில் அதற்கு காயம் ஏற்படுகிறது. அதற்கு மருத்துவரும் அதன் மனைவி பாத்திரமும் சிகிச்சை செய்கிறார்கள். அங்கு மருந்தும் இருப்பதில்லை. வெறும் அழுக்கு நீரால் அதனுடைய உடையைக் கிழித்து சுற்றி வைக்கிறார்கள். அதனால் அந்த காயம் பெரிதாகிறது. அந்த பாத்திரம் வலி தாங்க முடியாமல் தன்னை காப்பாற்றச் சொல்வதற்காக காப்பகத்தின் வாயில் வரை வந்துவிடுகிறது. அதை உள்ளே போகும் படி ராணுவ வீரர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். ஆனால் மயக்கம் அடைந்து விடும் அந்த பாத்திரத்தின் நிலை புரியாமல் ராணுவ வீரர்கள் அதை சுட்டுக் கொன்று விடுகிறார்கள். உடலை எடுத்து அந்த காப்பகத்திற்குள் இருக்கும் வெட்டவெளியில் புதைக்க உத்தரவிடுகிறார்கள். அதற்காக ஒரு மண் வெட்டியைக் கேட்க அதைத் தருவதே பெரிய சலுகையாகக் காட்டப்படுகிறது. அங்கு ஒரு குழியைத் தோண்டி அந்த உடல் புதைக்கப்படுகிறது. பெண் பாலியல் தொழிலாளியுடன் மருத்துவர் பாத்திரம் உறவு கொள்வதை மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் காண்கிறது. ஆனால் அதை தட்டிக் கேட்காமல் வரவேற்கிறது. பாலியல் தொழிலாளி முதிய பாத்திரத்துடனும் உறவு கொள்கிறது. முதிய பாத்திரத்திடம் ஒரு சிறிய வானொலி இருக்கிறது. அதை வைத்துக் கொண்டு அவர்கள் நடப்புகளை அறிகிறார்கள். அந்த வானொலியின் ஊழியர்களையும் பார்வை இழப்பு நோய் பாதிப்பதால் அது மௌனமாகிறது. அதன் பின் அவர்களுக்கு உணவு வரத்தாமதமாகிறது. பசியால் எல்லா பாத்திரங்களும் வாடுகின்றன. பிறகு உணவு வருகிறது. அதை எடுக்க தள்ளு முள்ளு நடக்கிறது. பார்வையற்றவர்கள் உணவு வைத்த இடத்திற்கு வந்துவிடுவார்கள் என்ற அச்சத்தில் ராணுவ வீரர்கள் அவர்களில் சிலரை சுட்டுக் கொன்று விடுகிறார்கள். அதன் பின் உணவு வருகிறது. அதை பார்வையற்ற போக்கிரிகள் சிலர் மட்டும் எடுத்துச் செல்ல முடிவெடுக்கின்றன. அவர்களிடம் ஒரு துப்பாக்கி இருக்கிறது. மேலும் சில கம்பு போன்ற ஆயுதங்களும் இருக்கின்றன. இதனால் மற்றவர்களுக்கு உணவு கிடைப்பதில்லை. உணவு தேவை என்றால் பார்வையற்றவர்கள் தங்களிடம் உள்ள மதிப்பு மிகுந்த பொருட்களைத் தரவேண்டும் என்று போக்கிரி பாத்திரங்கள் கூறுகின்றன. அவற்றைக் கொடுத்துவிட்டு எல்லோரும் உணவைப் பெறுகிறார்கள். அதன் பின் மீண்டும் உணவு வருகிறது. அதை எடுத்துக் கொண்டு செல்லும் போக்கிரிகள் இனி உணவு தேவை என்றால் பெண்கள் தங்களுடன் உறவில் ஈடுபடவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன. கணவன்மார்கள் அதற்கு உடன்பட மறுக்கிறார்கள். பெண்கள் போக்கிரிகளுடன் உறவில் ஈடுபட சம்மதிக்கிறார்கள். முதலில் மருத்துவரின் மனைவி அதன் பின் பாலியல் தொழிலாளி, முதல் பார்வையற்ற பாத்திரத்தின் மனைவி, எந்த நோக்கமும் இல்லாமல் பேசித் திரியும் ஒரு பெண், இப்படி பல பெண் பாத்திரங்கள் அந்த போக்கிரிகள் இருக்கும் இடத்திற்கு செல்கின்றன. அவற்றை அங்கிருக்கும் போக்கிரிகள் பலரும் பாலியல் வன்முறை செய்கின்றன. அதனால் ஒரு பெண் இறந்து விடுகிறாள். அந்த உடலை மற்ற பெண் பாத்திரங்கள் தூக்கி வருகின்றன. மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் அந்த உடலை அழுக்கு நீரால் சுத்தம் செய்து அதை புதைக்க ஏற்பாடு செய்கிறது. அதன் பின் மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் தான் கொண்டு வந்திருக்கும் கூரிய கத்தரிக்கோலால் போக்கிரிகளின் தலைவனை குத்திக் கொல்கிறது. அதன் பின் அந்த போக்கிரிகள் பயந்து அந்த அறையை மூடிவிடுகின்றன. அங்கிருக்கும் உணவை எடுக்கவேண்டும் என்றால் அந்த அறையைத் திறக்கவேண்டும் என்பதால் மற்ற பார்வையற்ற பாத்திரங்கள் முயல்கின்றன. அப்போது போக்கிரிகள் அவர்களில் சிலரை சுட்டுக் கொல்கின்றன. கொல்லப்பட்ட உடல்கள் அப்படியே வெட்டவெளியில் விடப்படுகின்றன. அவை அழுகி அதன் துர்நாற்றமும் மற்ற கழிவுகளும் பார்வையற்றவர்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு வருகிறது. அங்கிருப்பவர்கள் எல்லோரும் இப்படியே அழியவேண்டும் என்பதுதான் அரசின் நோக்கம் என்று அவர்களுக்குப் புரிகிறது. அடுத்து என்ன செய்வது என்று அவர்கள் சிந்திக்கிறார்கள். அப்போது ஒரு பெண் தன்னிடம் இருந்த சிக்ரெட் பற்றவைக்கும் பொறி கருவியை எடுத்துக் கொண்டு போக்கிரிகளின் அறைக்குச் சென்று அங்கிருக்கும் மெத்தைகளை பற்றவைத்துவிடுகிறாள். அப்படியே தீ பரவி முழு கட்டிடமும் இடிந்துவிழுகிறது. அவர்கள் அனைவரும் தப்பி வெளியே வருகிறார்கள். வெளியே வந்தால் ராணுவ வீரர்கள் கொன்றுவிடுவார்களே என்ற அச்சம் ஏற்படுகிறது. ஆனால் அங்கு யாருமே இல்லை என்பது புரிகிறது. நகரம் முழுவதுமே பார்வையற்றவர்களால் நிறைந்திருப்பதை மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் காண்கிறது. மருத்துவர், முதல் பார்வையற்ற பாத்திரம், அதன் மனைவி பாத்திரம், கண் புரை கொண்ட முதிய பாத்திரம், மாறுகண் சிறுவன் பாத்திரம், பெண் பாலியல் தொழிலாளி பாத்திரம் இவர்களுடன் மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் ஒரு கட்டிடத்திற்குச் செல்கிறது. எல்லா கட்டிடங்களிலும் பார்வையற்றவர்கள் வந்து போகிற இடமாகின்றன. எல்லா வீடுகளிலும் யார் வேண்டுமானலும் வந்து போகிறார்கள். உணவுக்காக இப்படி அவர்கள் அலைகிறார்கள். எங்கும் உணவு இல்லை என்று புரிகிறது. மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் பல இடங்களைத் தேடி இறுதியில் ஒரு அங்காடியின் கீழ் தளத்தில் உணவு இருப்பதைத் தெரிந்துகொண்டு அங்கிருந்து தன்னால் தூக்க முடிந்த அளவு உணவை எடுத்துக் கொண்டு மற்ற பாத்திரங்கள் இருக்கும் இடத்திற்கு செல்கிறாள். வழியில் அவர்கள் இருக்கும் இடத்தை மறந்து போவதால் அழுகிறாள். அப்போது ஒரு நாய் வந்து அவள் கண்ணீரைத் துடைக்கிறது. அந்த நாயுடன் அவர்கள் இருக்கும் இடத்தை அடைந்து அவர்கள் உண்கிறார்கள். அதன் பின் அந்த பாத்திரங்கள் இருந்த வீடுகளுக்குச் செல்ல புறப்படுகிறார்கள்.  பெண் பாலியல் தொழிலாளி இருந்த வீட்டின் அருகில் இருக்கும் ஒரு முதிய பெண் பாத்திரம் உண்ண உணவு இல்லாமல் உயிரோடிருக்கும் விலங்குகளை கைகளால் பிடித்து கொன்று சமைக்காமல் உண்டு வருவதைக் கேட்கிறார்கள். அதன் பின் அந்த இடத்தை விட்டுப் போகும் போது பெண் பாலியல் தொழிலாளியின் பெற்றோர் சென்ற இடம் தெரியாமல் குழம்புகிறார்கள். அந்த முதிய பெண்ணிடம் சாவிகளை ஒப்படைக்கிறார்கள். அதன் பின் மருத்துவரின் வீட்டுக்குச் செல்கிறார்கள். அங்கு எல்லோருக்கும் மாற்றுடைகள் தரப்படுகின்றன. அங்கு தூங்கவும் கையிலிருக்கும் உணவை உண்ணவும் முடிகிறது. அதற்கு அடுத்த நாள் மழை வருகிறது. குழாயில் நீர் வராததால் அதில் பெண்கள் எல்லோரும் குளிக்கிறார்கள். மழை நீரை சேமித்து வைக்கிறார்கள். கண் புரை கொண்ட முதிய பாத்திரத்தின் மீது பெண் பாலியல் தொழிலாளி காதல் கொள்கிறது. இணைந்து வாழப் போவதாகக் கூறுகிறது. மருத்துவர் பாத்திரமும் அதன் மனைவி பாத்திரமும் உணவு சேகரிக்க அந்த அங்காடிக்கு செல்கிறார்கள். அங்கு கீழ் தளம் இருண்டிருக்கிறது. அதில் பல உடல்கள் இருப்பதைக் கண்டு அதிர்ச்சியில் மயக்கமுறுகிறது மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம். அந்த இடத்தை விட்டு அகன்று ஒரு தேவாலயத்தில் சென்று தஞ்சம் அடைகிறார்கள். அங்கு கடவுளர்களும், தேவர்களும் கண்கள் கட்டப்பட்டும் வெண்மையான வண்ணம் பூசப்பட்டும் இருப்பதை மருத்துவரின் மனைவி பாத்திரம் வர்ணிக்கிறது. உடனே அங்கிருக்கும் எல்லா பார்வையாளர்களும் பீதியில் சென்றுவிடுகின்றன. அவை விட்டுச் சென்ற உணவை எடுத்துக் கொண்டு மருத்துவர் பாத்திரமும் மனைவி பாத்திரமும் வீடு வருகின்றன. அந்த உணவை சாப்பிட்டு முடிந்த பின் இரவாகிவிடுகிறது. அப்போது முதலில் பார்வை இழந்தவருக்கு பார்வை திரும்புகிறது. இப்படியே ஒவ்வொருவருக்கும் பார்வை தெரிகிறது. பார்வை இருந்தும் பார்க்காமல் இருந்ததன் பலனை அனுபவித்ததாக பாத்திரங்கள் உணர்கின்றன.

நாவலாசிரியர் பற்றி:
யோஸ் சரமேகோ, போர்த்துகீசிய நாவலாசிரியர். அவர் 1922ல் பிறந்தார். கல்லூரிக்குப் படிப்புக்குப் பின் அவர் ஒரு கார் மெக்கானிக்காக வேலை பார்த்தார். அதன் பிறகு பத்திரிகையாளராகவும் மொழிபெயர்ப்பாளராகவும் வேலை செய்தார். அதன் பிறகு எழுத்தாளராக மட்டுமே தொடர்ந்தார். அவர் இரண்டாவதாக திருமணம் செய்துகொண்ட பிலர் டெல் ரியோ அவருடைய எழுத்துகளை, ஸ்பானிய மொழியில் மொழிபெயர்த்தார். அறுபது வயது வரை அவருடைய எழுத்துகளுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை. 'பால்தசாரும் பிலிமுண்டாவும்' என்ற நாவல்தான் அவருக்கு முதன் முதலாக புகழைத் தந்தது.

அவர் இடதுசாரி கட்சியில்தான் உறுப்பினராக இறுதிவரை இருந்தார். அவருக்கு கடவுள் நம்பிக்கை இல்லை. அவர் எழுதிய 'கிறித்துவின் சுவிசேஷம்' என்ற நாவலை கத்தோலிக்க தேவாலயங்கள் கடுமையாக எதிர்த்தன. அவருக்கு 1998ல் நோபல் பரிசு கிடைத்தது. அதையும் வேடிகன் எதிர்த்தது. அவருடைய நாவல்கள் மீது கடும் தடை இருந்தது. அதனால் அவர் ஸ்பெயினிலேயே வாழ்ந்தார். அவர் எழுதிய 'ப்ளைண்ட்நெஸ்' என்ற இந்த நாவல் 1995ல் வெளி வந்தது. அவருடைய மிக முக்கியமான நாவல்களாக, ''பார்த்தல்'', 'கல் ஓடம்', 'தடைகளுடன் மரணம்', 'எல்லாப் பெயர்கள்', 'யானையின் பயணம்' 'ஓவியம் மற்றும் கையெழுத்து பற்றிய கையேடு' போன்றவை அடங்கும். அவர் இரத்த புற்று நோயால் பாதிக்கப்பட்டு 2010ஆம் ஆண்டு மறைந்தார்.
****************





[1] There are poisons that blind you: There are poisons that open your eyes-August Strindberg
[2] Art of interpretation is also an art of piercing masks-Deleuze, Nietzsche and Philosophy, p.10
[3] Writing unfolds like a game that inevitably moves beyond its own rules and finally leaves them behind.-Michael Foucault, What is an Author, P.116
[4] பிளேட்டோ 'குடியரசு' என்ற நூலில் இந்த கதையைக் கூறியிருக்கிறார். ஒரு குகையில் அடைக்கப்பட்டவர்களுக்கு எதிரில் ஒரு வெள்ளைத் திரையில் வெறும் பிம்பங்கள் மட்டுமே ஓட்டப்பட்டு அவைதான் உண்மை போல் காட்டப்பட்டன. இந்த உருவகத்தின் உண்மையைக் கொண்டு வடிவங்கள் பற்றி விளக்கப்பட்டது.-Allegory of Cave-Plato, The Republic
[5] Blindness is a private matter between a person and the eyes with which he or she were born-Jose Saramago, Blindness
[6] If you can see, look, If you can look, observe, Bible, Psalm 91:8
[7] The Status of Animality in Deleuze's thought-Alain Beulieu, Journal for Critical Animal Studies, Volume IX, Issue 1/2, 2011
[8] பார்வையற்ற நோயாளிகளுக்கு சில விதிகளை அரசு கூறுகிறது. 1.எப்போதும் விளக்குகள் எரியும். அவற்றை அணைக்க அவற்றின் பொத்தான்களை செயல்இழக்கச் செய்வது பயனற்றது. ஏனெனில் அவை வேலை செய்யா. 2.இந்த மருத்துவமனையிலிருந்து சொல்லாமல் வெளியேறினால் உடனடியாக கொலைசெய்யப்படுவீர்கள். 3.அங்கிருக்கும் தொலைபேசியை, சுத்தம் செய்வதற்கான பொருள்களை வாங்குவதற்காக மட்டுமே பயன்படுத்தவேண்டும். 4.இங்கிருப்பவர்கள் அனைவரும் அவரவர்களது உடைகளை அவரவராக கைகளால் கழுவிக் கொள்ளவேண்டும். 5.வார்டு தலைமை ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும். எல்லா விதிகளுக்கும் கட்டுபட்டு நடப்பவராக அவர் இருக்கவேண்டும். 6.தினமும் மூன்று வேளைகள் வலது பக்கமும் இடது பக்கமும் உணவு வைக்கப்படும். பார்வையற்றவர்களுக்கும் பார்வையற்றவர்களுடன் இருந்தவர்களுக்கும். பார்வையற்றுப் போகப் போகிறவர்களுக்கும்.7.மிச்சம் இருக்கும் அனைத்தும் தீயில் கொளுத்தப்படவேண்டும். உணவு மட்டும் அல்ல. அவற்றை உண்ணப் பயன்படுத்தப்படும் அனைத்தும்.8.உள்ளிருக்கும் வெளியில் கொளுத்தப்படவேண்டும். 9.உள்ளே நடக்கும் விபத்துகளுக்கு உள்ளிருப்பவர்களே பொறுப்பு. 10.தீ விபத்து ஏற்பட்டால் தீயணப்புவீரர்கள் வரமாட்டார்கள்..11.உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டாலோ கலகம் நடந்தாலோ வெளியிலிருந்து யாரும் அதைக் கட்டுப்படுத்த வரமாட்டார்கள் 12.மரணம் நேர்ந்தால் உள்ளிருப்பவர்களே பிணத்தை எந்த சடங்கும் இன்றி உள்ளிருக்கும் வெளியில் புதைத்துவிடவேண்டும். 13.பார்வையற்றவர்களுக்கும் அவர்களுடன் இருந்தவர்களுக்கும் இடையில் நடக்கும் பரிமாற்றம் மைய மண்டபத்தில் நடக்கவேண்டும். 14.பார்வையற்றவர்களுடன் இருந்தவர்கள் பார்வை இழந்தால் அவர்கள் உடனடியாக வலதுபக்கம் உள்ள அறைகளுக்கு மாற்றப்படவேண்டும்.15.இந்த தகவல் புதியவர்கள் அறிந்து கொள்ள வசதியாக நாள்தோறும் இந்த நேரத்தில் ஒலிபரப்பாகும். ஒவ்வொரு ஆணும் பெண்ணும் தங்கள் கடமையை செய்வதை அரசு எதிர்பார்க்கிறது. நல் இரவு
[9] Discipline and Punish-Michael Foucault, P.6

-----------------

ப்ளைண்ட்நெஸ்-யோசே சரமேகோ நாவல் மொழிபெயர்ப்பு

ஆரஞ்சு விளக்கு எரிந்தது. சிவப்பு விளக்கு எரிவதற்குள் முன்னால் இருந்த இரண்டு கார்கள் விரைந்தன. சாலை கடக்கும் இடத்தில் பச்சை மனிதன் குறி விழுந்தது. காத்திருந்த மக்கள் சாலை மீது போடப்பட்ட ஜீப்ரா என்று அழைக்கப்பட்ட வெள்ளை கோடுகளைக் கடந்து போகத் தொடங்கினார்கள். வாகன ஓட்டிகள் வாகனத்தின் பிடி மீது பொறுமையற்ற கால்களைப் பதித்து, வாகனங்களைத் தயாராக வைத்து முன்னேறும் பின்னேறும் குதிரைகளைப் போல் புறப்படச் சொல்லும் ஒரு கண்ணிமைப்பிற்காகக் காத்திருந்தார்கள். பாதசாரிகள் கடந்து போன பின்னாலும் கார்களைப் போக அனுமதிக்கும் விளக்கு சில நொடிகள் தாமதத்திற்குப் பிறகே எரியும், அது ஒரு பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தாது என்றாலும் சிலர் பல இடங்களிலுள்ள சாலை போக்குவரத்து விளக்குகள் இந்த வகையில் தாமதம் செய்வதால்தான் போக்குவரத்து நெரிசல் உருவாவதாகக் கூறுகிறார்கள்.

கடைசியில் பச்சை விளக்கு எரிந்தது, கார்கள் வேகமாக நகரத் தொடங்கின, ஆனால் எல்லா கார்களும் உடனடியாகக் கிளம்பவில்லை என்பது தெரிந்தது. மத்தியில் இருந்த சாலையில் முதலில் நின்றிருந்த கார் நின்றுவிட்டது, ஏதாவது எந்திரக் கோளாறாக இருக்கலாம், காரை வேகப்படுத்தும் இயக்கி தளர்ந்திருக்கலாம், பல்சக்கரம் தடைபட்டிருக்கலாம், தொடங்குவதில் சிக்கல் ஏற்பட்டிருக்கலாம், வேகத்தடுப்பான்கள் நெருக்கப்பட்டிருக்கலாம், மின்இணைப்புகளில் முறிவு ஏற்பட்டிருக்கலாம், கார் ஓடுவதற்கான வாயு இல்லாமல் போயிருக்கலாம், இப்படி நடந்திருப்பது முதல் முறை அல்ல. அடுத்து சாலையைக் கடக்கக் குழுமியிருந்த பாதசாரிகள் அந்த காரின் கண்ணாடிக்குப் பின்புறம் இருந்த வாகன ஓட்டி, கைகளை அசைப்பதை பார்க்கிறார்கள், அந்த காருக்குப் பின்னால் நின்றிருந்த மற்ற கார்கள் வெறிகொண்டு ஒலிப்பான்களில் ஓசை எழுப்பின. சில வாகன ஓட்டிகள் தங்கள் கார்களை விட்டு கீழே இறங்கியிருந்தார்கள், அந்த காரை போக்குவரத்துக்கு நெரிசல் தராத இடத்துக்கு தள்ளிச் செல்ல ஆயத்தமாகியிருந்தார்கள், அவர்கள் காரின் மூடப்பட்ட ஜன்னல்களை பலமாகத் தட்டத் தொடங்கினார்கள், உள்ளேயிருந்தவர் அவர்கள் பக்கம் திரும்புகிறார், முதலில் ஒரு பக்கம் பின்பு மறுபக்கம், அந்த மனிதன் ஏதோ கூச்சலிட்டுக் கொண்டிருந்தான், அவன் திரும்பத் திரும்ப ஏதோ சில சொற்களை சொல்லிக் கொண்டிருந்ததாகவே அவனுடைய வாயசைவை வைத்து கணிக்க முடிந்தது, ஒரு சொல் அல்ல, மூன்று சொற்கள், யாரோ ஒருவர் எப்படியோ கதவைத் திறந்த பிறகு புரிந்தது, எனக்குப் பார்வை இல்லை.

யார் அதை நம்ப முடியும். ஒரு பார்வைக்கு அவனுடைய கண்கள் ஆரோக்கியமாகத் தெரிந்தன, கண்மணி பிரகாசமாக, ஒளியுடன் இருந்தது, விழிவெண்படலம், சைனா களிமண் போல் இறுகியிருந்தது. கண்கள் விரிந்திருந்தன, முகத்தின் சுருக்கம் நிறைந்த தோல், அவனுடைய புருவங்கள் துணுக்குற்று நெறிந்திருந்தன, இவை எல்லாம், அவன் கிலேசமுற்றிருப்பதை யாராலும் அறிந்துகொள்ளமுடியும். தொடர் இயக்கங்களைக் கொண்டும், அவன் முடக்கிய கைகளில் இதுவரை தெரிந்துகொண்டிருந்தது மறைந்துபோய்விட்டது, உருண்டையான சிவப்பு விளக்கை, அவனுடைய அறிவில் இறுதியாகப் பார்த்த பிம்பமாகத் தக்கவைத்துக் கொள்ள அவன் இன்னும் முயன்று கொண்டிருப்பது போலவும் இருந்தான். எனக்குப் பார்வை இல்லை, எனக்குப் பார்வை இல்லை, அவன் பரிதவிப்புடன் கூறிக் கொண்டு காரிலிருந்து இறங்க மற்றவர்கள் உதவி செய்தார்கள், கண்ணீரால் நிறைந்த அவனுடைய இயக்கமற்றவை என்று அவனால் சொல்லப்பட்ட கண்கள் இன்னும் அதிகமாகப் பளபளத்தன. இது போன்றவை நடக்கும், இது கடந்துவிடும் பாருங்கள், சில சமயங்களில் நரம்புகளால் இப்படி ஆகும் என்று ஒரு பெண் கூறினார். மீண்டும் போக்குவரத்து விளக்குகள் மாறிவிட்டன, கடந்து சென்ற சில ஆர்வமிக்கவர்கள் அந்த குழுவைச் சுற்றிவர, பின்னாலிருந்த வாகன ஓட்டிகள் என்ன நடந்தது என்று தெரியாமல், ஒரு சாதாரண விபத்து, முன் விளக்கு நொறுங்கியிருக்கலாம், வாகனத்தின் காப்பரண் அமுங்கிவிட்டிருக்கலாம், என்று நினைத்து அவர்கள் எதிர்த்து குரல் கொடுத்தனர், இது போல் குழுமுவதற்கான நியாயமே இல்லை, காவல்துறையை அழைக்கவேண்டும், உடனடியாக அந்த சேதத்தை அப்புறப்படுத்தவேண்டும் என்று குரலெழுப்பினர். பார்வையற்ற அந்த மனிதன் கெஞ்சினான், தயவுசெய்து என்னை யாராவது என் வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். நரம்புகளால் ஏற்பட்ட சிக்கல் என்று ஆலோசனை கூறிய பெண் அந்த மனிதனை ஓர் அவசர ஊர்தியில் மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச் செல்லவேண்டும் என்று கருத்துத் தெரிவிக்க, பார்வையற்றவன் அதைக் கேட்காமல், அது தேவை இல்லை, அவன் வசிக்கும் இடத்தின் வாசலுக்கு யாராவது உடன் வந்தால் போதும் என்பது மட்டுமே அவன் விருப்பமாக இருந்தது. அது அருகில்தான் இருக்கிறது, நீங்கள் எனக்கு செய்வது ஒரு பெரிய உதவி இல்லை. காரை என்ன செய்வது என்று ஒருவர் கேட்டார். மற்றொரு குரல் சொன்னது, காரின் சாவி, காரின் விசையில் உள்ளது, காரை நடைபாதைக்குக் கொண்டு சென்று விடலாம். தேவை இல்லை, மூன்றாவது குரல் சொன்னது, நான் இந்த காரை எடுத்துக் கொண்டு இந்த மனிதனுடன் இவனுடைய வீடு வரை செல்வேன். அதை ஏற்கும் முணுமுணுப்புகள் கேட்டன. பார்வையற்ற மனிதன் தன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு, வா, வா என்னுடன் எனறு அதே குரல் தன்னிடம் கூறுவதைக் கேட்டான். அவனை பயணிகளின் முன் இருக்கையில் அமர்த்தி, இருக்கை பட்டியை அணிவித்தார்கள். என்னால் பார்க்க முடியவில்லை, என்னால் பார்க்க முடியவில்லை, அவன் அழுதுகொண்டே இன்னும் முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான். எங்கே வசிக்கிறாய், அவன் கேட்டான். என்ன செய்தி என்றறிய காரின் ஜன்னலில் சில அசாதாரண முகங்கள் புலனறிந்தன. பார்வையற்ற மனிதன் தன் கைகளை கண்களுக்கு உயர்த்தி, ஒன்றுமே தெரியவில்லை என்று பாவனை காட்டி, நான் ஒரு பனிமூட்டத்தில் அகப்பட்டுக் கொண்டது போலவோ அல்லது பாற்கடலில் வீழ்ந்து விட்டது போலவோ உள்ளது என்றான். ஆனால் பார்வை இழப்பு அப்படி இல்லை, என்று கூறினான் உடன் வந்தவன், எல்லாமே இருளாகத் தெரியும் என்று சொல்வார்கள், ஆனால் எனக்கு எல்லாமே வெண்மையாகத் தெரிகிறது, அந்த சிறிய பெண் சொன்னது சரிதான், நரம்பு பிரச்னையாக இருக்கும், நரம்புகள் அபாயகரமானவை, அதைப் பற்றி என்னிடம் பேசவேண்டாம், இது ஒரு பயங்கரம், ஆம் பயங்கரம். எங்கு வசிக்கிறாய் என்று தயவுசெய்து சொல், அதே நேரத்தில் காரின் என்ஜின் ஓடியது. தப்பும் தவறுமாக, அவனுடைய பார்வயின்மை அவனுடைய நினைவுகளை பலவீனப்படுத்திவிட்டது போல அவன் தன் முகவரியைக் கூறினான், அதன் பிறகு, அவனுக்கு நன்றி கூற அவனிடம் சொற்கள் இல்லை என்றான், அதற்கு அவன் அதைப் பற்றி மீண்டும் சிந்திக்காதே, இன்று உனக்கு நேர்ந்தது, நாளை எனக்கும் நடக்கும், எது நடக்கப் போகிறது என்பதை நம்மால் அறியவே முடியாது, நீ சொல்வது சரி, இது போன்ற ஓரு பயங்கரம் நடக்கும் என்று இன்று காலை புறப்படும் போது யார் நினைத்திருப்பார்கள். அவனுக்கு ஏன் ஒரே இடத்தில் நிற்கிறோம் என்று குழப்பம் ஏற்பட்டது. ஏன் நாம் நகரவில்லை என்று கேட்டான், சிவப்பு விளக்கு எரிகிறது அடுத்தவன் கூறினான். இனி அவனுக்கு எப்போது சிவப்பு விளக்கு எரியும் என்று தெரியாது.
....

அந்த போக்கிரிகளின் தலைவன் விடுதி அறையின் மூலையில் உணவு சேமித்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் இடத்திற்கு அருகில் தனது கட்டிலைப் போட்டிருந்தான். அவன் மற்றவர்கள் மீது மோதாமல் இருக்க சுதந்திரமாக உலவுவதற்காக, அவனுடைய கட்டிலுக்கருகில் இருந்த மற்ற கட்டில்கள் வேறு இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருந்தன. அவனைக் கொல்வது மிகவும் எளிது. மருத்துவரின் மனைவி மெதுவாக ஓரத்தில் நகர்ந்த போது அவள் கொல்லப் போகும் அவனுடைய இயக்கத்தைக் கவனித்தாள், அவளுக்கு தன் தொண்டையைக் காட்டுபவன் போல பாலியல் இன்பத்தில் அவன் தனது கழுத்தை பின் பக்கம் தள்ளியிருந்தான். மெதுவாக, மருத்துவரின் மனைவி அவனை நெருங்கி, கட்டிலை சுற்றி வந்து அவனுக்கு பின்புறம் சரியான இடத்தில் நின்று கொண்டாள். பார்வையற்ற பெண் அவளிடம் எதைச் செய்யச் சொல்லப்பட்டிருந்ததோ அதை தொடர்ந்து செய்து கொண்டிருந்தாள். இரண்டு வெட்டும் பட்டைகளும் இரு கத்திகள் போல் ஊடுருவும் என்பதால் அவற்றிற்கு இடையில் கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு கத்தரிக்கோலை மருத்துவரின் மனைவி மெதுவாக உயர்த்தினாள். அந்த நேரம், இறுதி நொடியில், யாரோ இருப்பதை அந்த பார்வையற்றவன் உணர்ந்ததைப் போல் இருந்தாலும், அவனால் உடனடியாக எந்த ஒரு எதிர்வினையாற்றவும் இயலாதவாறு, அவன் கொண்டிருந்த பாலியல் உச்சம் அவனை சாதாரண உணர்ச்சி நிலையிலிருந்து வேறொரு உலகத்திற்குக் கொண்டு சென்றிருந்தது, மருத்துவரின் மனைவி மிகவும் வேகமாக கையைக் கீழே கொண்டுவந்து உனக்கு திரும்பி வர நேரம் இருக்காது, என மறுதலித்தாள். கத்தரிக்கோல் அந்த பார்வையற்றவனின் தொண்டையில் ஆழமாக இறங்கி, குருத்தெலும்புகள், தசைநார்களுக்குள் போராடி உள் திரும்பி, வெறியுடன் ஆழ ஊடுருவி கழுத்து முதுகெலும்பு வரை சென்று குத்தியது.
...
அதே நேரத்தில் அந்த காப்பகத்தில் இருக்கும் மற்ற பார்வையற்ற நோயாளிகள் புகை கவிந்த அந்த காப்பகத்தின் நடைபாதையில் ஓடத் தொடங்கினார்கள். தீ, தீ, அவர்கள் கத்திக் கொண்டிருந்தார்கள், மனித சமுதாயக் கூடங்களான அனாதை இல்லங்கள், மருத்துவமனைகள், மனநோயாளிகளின் காப்பகங்கள் எந்த அளவு பாதகமான முறையில் திட்டமிட்டு நடத்தப்படுவதை இங்கு நடப்பதைப் பார்க்கும் போது நம்மால் இந்த உண்மையை கவனிக்க முடியும், பாருங்கள் ஒவ்வொரு கட்டிலும், அதன், கூர்மையான உலோக கம்பிகள் கொண்ட கட்டமைப்பு மூலம், அபாயகரமான பொறியாக மாறமுடியும் என்பதையும், தரையில் தூங்குபவர்களை விடுத்து நாற்பது பேர் உள்ள ஒரு விடுதி அறையில் ஒரே ஒரு கதவு இருப்பதால் விளையும் பாதிப்புகளையும் பாருங்கள், அங்கு தீ முதலில் அடைந்து வெளியில் வரும் வழியை அடைத்தால், யாருமே தப்ப முடியாது...

முதல் பார்வையற்ற மனிதன் இந்த சந்தேகத்தை முதலில் தீர்த்துக் கொண்டுவிட்டதாக நினைத்த நேரத்தில் அவனுடைய இமைகளுக்குள் சட்டென்று இருள் நிறைந்தது, அவன் நினைத்தான், நான் தூங்கியிருப்பேன், ஆனால் இல்லை, அவன் தூங்கவில்லை, அவனால் மருத்துவரின் மனைவி பேசிக்கொண்டிருப்பதைக் கேட்க முடிந்தது, மாறுகண் உள்ள சிறுவன் இருமினான், அதன் பின் அவன் ஆன்மாவில் ஒரு பெரிய அச்சம் நுழைந்தது, அவன் ஒரு பார்வையின்மையிலிருந்து மற்றொன்றிற்கு போய்விட்டதாக நினைத்தான், ஒளியின் பார்வையின்மையில் இதுவரை வாழ்ந்திருந்து விட்டு இப்போது இருளின் பார்வையின்மைக்கு போய்விட்டதாக நினைத்தான், அவனுக்குக் கடும் அச்சமாக இருந்தது, என்ன விஷயம், அவனுடைய மனைவி கேட்டாள், கண்களைத் திறக்காமலேயே அவன் அசட்டுத்தனமாக பதிலளித்தான், எனக்கு பார்வை இல்லை, அது ஒரு செய்தியைப் போலச் சொன்னான், அவள் மென்மையாக அவனைப் பிடித்து, கவலைப்படாதே, நாம் அனைவருமே பார்வையற்றவர்கள்தான், அதை நாம் எதுவும் செய்ய முடியாது, எனக்கு எல்லாமே இருட்டாகத் தெரிகிறது, நான் தூங்கிவிட்டதாக நினைத்தேன், ஆனால் நான் தூங்கவில்லை, நான் விழித்திருக்கிறேன், அதைத்தான் நீ செய்யவேண்டும், தூங்கு, அதைப் பற்றி நினைக்காதே. அவனுக்கு இந்த அறிவுரை எரிச்சலைக் கொடுத்தது, ஒரு மனிதன் அதிக அல்லலில் இருக்கிறான், அவனுடைய மனைவி அவனை தூங்கச் சொல்வது தவிர வேறெதுவும் சொல்ல மறுக்கிறாள். அவன் கடுப்படைந்து, கடுஞ்சொல்லை மறுமொழியாகக் கூற விழையும் போது, அவன் கண்களைத் திறந்து பார்த்தான். அவன் பார்த்த பிறகு, என்னால் பார்க்க முடிகிறது, என்று கத்தினான்.

 **************


மோலாய்:சாமுவேல் பெக்கெட்-நாவல் மொழிபெயர்ப்பு

நான் என் தாயின் அறையில் இருக்கிறேன். அங்கு இப்போது நான் தான் வசிக்கிறேன். அங்கு எப்படி போனேன் என்று எனக்குத் தெரியாது. ஒருகால், ஏதாவது அவசர ஊர்தியில் அல்லது ஏதோ ஒரு வாகனத்தில் சென்றிருக்கலாம். என்னை இங்கு கொண்டுவந்து விட்டிருக்கலாம். நான் இங்கு தனியாக வந்திருக்கமாட்டேன். ஒவ்வொரு வாரமும் இங்கு ஒருவன் வருகிறான். அவனால் இங்கு நான் வந்திருந்தால் அவனுக்கு நன்றி. அவன் இல்லை என்கிறான். எனக்கு பணம் கொடுத்துவிட்டு நான் எழுதுவதை எடுத்துச் செல்கிறான். எத்தனை பக்கம் எழுதுகிறேனோ அத்தனை பணம். ஆம் இப்போது நான் வேலை செய்கிறேன், எனக்கு தெரிந்த வகையில், ஆனால் எனக்கு வேலை செய்யத் தெரியாது. அது பெரிய ஒன்றல்ல. இப்போது நான் என்ன விரும்புகிறேன் என்றால் விடுபட்டவற்றைச் சொல்லிவிட்டு, விடைபெறுதல்களுடன் மரணத்தை முடிக்கவேண்டும். அவர்களுக்கு அது தேவை இல்லை. ஆம், ஒன்றுக்கும் மேல் ஒன்று இருக்கிறது. ஆனால் எப்போதும் வருவது அதேதான். நீ நன்றாக செய்வாய் என்கிறான் அவன். நல்லது. என்னிடம் அதிகம் விடுபட்டது எதுவும் இல்லை என்பதே உண்மை. அவன் புதிதான பக்கங்களுக்காக வரும் போது முந்தைய வாரத்தின் பக்கங்களை எடுத்து வருகிறான். அவற்றில் எனக்குப் புரியாத அடையாளங்கள் இடப்பட்டிருக்கின்றன. எப்படியாயினும் அவற்றை நான் படிப்பதில்லை. நான் எதுவும் செய்யாத போது அவன் எனக்கு எதுவும் தருவதில்லை, என்னைத் திட்டுகிறான். இருப்பினும் நான் பணத்திற்காக வேலை செய்வதில்லை. பிறகு வேறு எதற்கு? எனக்குத் தெரியவில்லை. உண்மை என்னவெனில் எனக்கு அதிகம் தெரியாது. உதாரணமாக, என் தாயின் மரணம். நான் இங்கு வந்த போது அவள் ஏற்கனவே இறந்துவிட்டளா? அல்லது அதன் பிறகுதான் அவள் இறந்தாளா? அதாவது புதைக்கும் அளவுக்கு என்ற பொருளில். எனக்குத் தெரியவில்லை. ஒருகால், அவர்கள் அவளை இன்னும் புதைக்காமல் இருக்கலாம். எப்படியாயினும் எனக்கு அவளுடைய அறை கிடைத்துவிட்டது. நான் அவள் படுக்கையில் தூங்குகிறேன். அவளுடைய கழிப்பறையில் மல, ஜலம் கழிக்கிறேன். நான் அவள் இடத்தை எடுத்துக் கொண்டுவிட்டேன். நான் அவளைப் போலவே இருக்கவேண்டும். இப்போது எனக்குத் தேவைப்படுவது எல்லாம் ஒரு மகன். ஒருவேளை எங்காவது ஒரு மகன் இருக்கலாம். ஆனால் இல்லை என்றே நினைக்கிறேன். அவனுக்கு இப்போது வயதாகி இருக்கலாம், கிட்டத்தட்ட என் வயதாகியிருக்கும். அது ஒரு சிறிய பணிப்பெண்ணுடன். அது உண்மையான காதல் இல்லை. உண்மையான காதல் வேறொருத்தியுடன். அது பற்றி வருவோம். அவள் பெயர்? அதை மறுபடியும் மறந்துவிட்டேன். எனக்கு என் மகனைத் தெரியும் என்று சில சமயங்களில் தோன்றுகிறது, அவனுக்கு நான் உதவியிருக்கிறேன். அதன் பின் நான் எனக்கு சொல்லிக் கொள்கிறேன், அது சாத்தியமில்லை. நான் யாருக்காவது உதவியிருப்பேன் என்பது சாத்தியமில்லை. நான் எப்படி உச்சரிப்பது என்பதையும் பாதி சொற்களையும் மறந்துவிட்டேன். அது ஒரு பெரிய விஷயமில்லாமல் இருக்கலாம். நல்லது. என்னை சந்திக்க வருபவன் எந்த பயனும் இல்லாதவன். உண்மையில் அவன் ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் வருகிறான். மற்ற நாட்களில் அவன் ஓய்வாக இல்லை. அவன் எப்போதுமே தாகம் கொண்டவனாக இருக்கிறான். அவன்தான் நான் எல்லாமே தவறாகத் தொடங்கியதாகவும், நான் எல்லாவற்றையும் வித்தியாசமாகத் தொடங்கியிருக்கவேண்டும் என்றும் கூறினான். அவன் சொல்வது சரியாக இருக்கலாம்... உங்களால் அதை கற்பனை செய்ய முடிகிறதா? இதுதான் என் தொடக்கம். ஏனெனில் அவர்கள் அதை உண்மையாக வைத்திருக்கிறார்கள். நான் அதில் பல சிக்கல்களைச் செய்தேன். இதுதான் அது. அது எனக்கு பல தொல்லைகளைக் கொடுத்தது. அது தான் தொடக்கம். உங்களுக்குப் புரிகிறதா? ஆனால் இப்போது இறுதிக்கு வந்துவிட்டது. இப்போது நான் செய்வது கொஞ்சம் நன்றாக இருக்கிறதா? எனக்குத் தெரியவில்லை. அது வேறொரு அம்சம். இதுதான் என் தொடக்கம். அது ஒரு பொருளைத் தரவேண்டும் அல்லது அவர்கள் அதை வைத்துக் கொள்ளமாட்டார்கள். அது இதுதான்.

...

என் திட்டத்தை நான் துல்லியமாக்கிய போது என் சைக்கிள் ஒரு நாயின் மீது ஏறிவிட்டது, அப்படித்தான் தோன்றியது, மன்னிக்க முடியாத திறமையின்மையுடன் கீழே விழும் போது, கழுத்தில் பட்டை அணிந்த நாயைப் போல் சாலையில் அல்லாமல் நடைபாதையில் அதன் பெண் உரிமையாளரின் காலடியில் அந்த நாய் பவ்யமாய்க் கிடந்தது. முன்னெச்சரிக்கைகள், முடிவுகளைப் போல் முன்னெச்சரிக்கையுடன் எடுக்கப்படவேண்டியவை...நான் அந்த சிக்கலை அதிகமாக்க அங்கிருந்து ஓடிப்போனேன். நான் உடனடியாக ரத்தவெறி கொண்ட பெரிய கும்பலால் ஆட்கொள்ளப்பட்டேன்...என்னை அவர்கள் துண்டுத்துண்டாக கூறாக்க ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருந்த போது அந்த பெண் தலையிட்டாள்...இந்த வயதானவரை விட்டுவிடுங்கள்...அவர் டெட்டியை கொன்றுவிட்டார், அதை நான் என் குழந்தையைப் போல் நேசித்தேன் என்பதை உங்களுக்காக ஒத்துக் கொள்கிறேன், ஆனால் அது ஒரு பெரிய காரியமாகக் கருதமுடியாது, அதை நான் ஒரு மிருக வைத்தியரிடம் எடுத்துச் சென்று கொண்டிருந்த போது நடந்திருக்கிறது, அதனால் அதன் வலியிலிருந்து இந்த சம்பவம் அதை விடுவித்திருக்கிறது. டெட்டி வயதாகி, பார்வையற்று, கேட்கும் திறனற்று, முடக்குவாதத்தால் முடங்கி, மல,ஜலம் வெளியேற்ற முடியாமல், இரவிலும் பகலிலும் உள்ளேயும் வெளியேயும் அலைந்துகொண்டிருந்தது. என்னை ஒரு வலிமிக்க வேலையிலிருந்து காப்பாற்றிய இந்த வயதான மனிதருக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும், இதற்காக ஆகப்போகும் செலவு பற்றி சொல்லவே வேண்டாம், அதை நான் ஏற்றிருக்கவே முடியாது... ஏனெனில் பாதுகாப்பு படையில் வேலை செய்து இறந்து போன என் கணவரின் ஓய்வூதியம் மட்டுமே எனக்கு ஆதரவாக உள்ளது. அந்த கும்பல் கலைந்து போகத் தொடங்கியது...அங்கிருந்து விடுபட்டுச் செல்ல முயற்சித்தேன். ஆனால் அந்த பெண் திருமதி லாய், இப்போது சொல்லும் பெயர்தான் இருக்கும் என்று முடிவு செய்கிறேன், அல்லது லோஸ், கிறித்துவ பெயர், சோஃபி என்பது போல் ஏதோ ஒன்று, என் கோட்டின் பின் புறத்தைப் பிடித்து இழுத்து நிறுத்தினாள், நான் முதல் முறையாகக் கேட்ட சொற்களைப் போன்று ஒலிக்கும் சொற்களைப் பேசினாள், கனவானே, நீங்கள் எனக்குத் தேவைப்படுகிறீர்கள். என்னை எப்போதும் கைவிடும் என் பாவனையை அவள் பார்த்ததிலிருந்து, அவள் எனக்கு புரியவைத்துவிட்டாள் என்பது போல இருந்தது, இதைப் புரிந்து கொண்டால் அவர் எதையும் புரிந்துகொள்வார் என்பது போல அவள் சொன்னாள்....ஆஹ் ஆம் எனக்கும் அவள் தேவை என்று தோன்றியது. அந்த நாயைப் புதைக்க அவளுக்கு நான் தேவை, எனக்கு அவள் எதற்காக தேவை என்பதை மறந்துவிட்டேன்..

ஒரு பெண் என்னை என் தாய் நோக்கி நான் தள்ளப்பட்டதிலிருந்து தடுத்திருப்பாளா? இருக்கலாம். நல்லதுதான் இருந்தாலும், அது போன்ற ஒரு நிகழ்வு எனக்கும் மற்றொரு பெண்ணுக்கும் இடையில் சாத்தியமாகியிருக்குமா? ஆண்கள் சிலருடன் போராடியிருக்கிறேன், ஆனால் பெண்கள்? ஓ நல்லது, இந்த நேரத்தில் நான் உண்மையைச் ஒத்துக்கொள்ளவேண்டும், நான் ஒரு முறை ஒரு பெண்ணுடன் இழைந்திருக்கிறேன். நான் என் தாயைக் குறிப்பிடவில்லை. நான் அவளுடன் இழைந்தது தவிர இன்னும் பலவற்றைச் செய்திருக்கிறேன். உங்களுக்கு ஆட்சேபணை இல்லை என்றால் என் தாயை இவற்றிலிருந்தெல்லாம் விடுவித்துவிடலாம். ஆனால் மற்றொரு பெண், என் தாய் ஆகக்கூடியவர், என்னைப் பொறுத்தவரை வாய்ப்பிருந்திருந்தால் என் பாட்டியும் கூட ஆகக்கூடியவர். வாய்ப்பு பற்றி இப்போது அவன் பேசுவதை கவனியுங்கள். அவள்தான் எனக்கு காதலுக்கு நெருக்கமாக்கினவள். அவள் அமைதியின் பெயரான ரூத் என்று அழைக்கப்பட்டாள் என்று நினைக்கிறேன், எனக்கு சரியாக நினைவில்லை. அந்த பெயர் எடித் என்றிருக்கலாம். அவள் கால்களுக்கு இடையில் ஒரு துளை இருந்தது, நான் எப்போதுமே கற்பனை செய்வது போல் குப்பிகளில் போடப்படும் துளை போன்றதல்ல, ஒரு துவாரம், அதில்தான் அவள் சொல்வது போல் வீரியமிக்க என் குறியை, என்னை நுழைப்பேன், அல்லது அவள் நுழைத்துக் கொள்வாள், கொஞ்சமும் சிரமப்படாமல், நான் திண்டாடி திணறி வெளியேற்றும் வரை, அல்லது முயற்சியை நிறுத்தும் வரை, அல்லது அவள் போதும் என்று மன்றாடும் வரை...

நான் இந்த காட்டில் சில பேரைப் பார்த்திருக்கிறேன், வேறு எங்குதான் இப்படி நடக்கவில்லை, ஆனால் குறிப்பிடும்படியாக எதுவும் நடந்ததில்லை. நான், நிலக்கரி எரிக்கும் ஒருவரை சந்தித்தது குறிப்பிடத்தக்க ஒன்று., நான் எழுபது வயது குறைவாக இருந்திருந்தால் நான் அவனை நேசித்திருப்பேன் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் அப்படி சொல்வதற்கில்லை. அப்படி இருப்பின் அவனும் அதே அளவு மிகவும் இளமையாக இருந்திருப்பான், அந்த அளவு இல்லை என்றாலும் இளமையாகத்தான் இருந்திருப்பான். ஆனால் அதிகம் வெளிப்படுத்திக் கொள்ளும் அளவுக்கு நேசம் என்னிடம் இல்லை, நான் சிறிய வயதாக இருக்கும் போது, என்னிடம் ஒரு சிறு அளவு இருந்தது, அது முதுமையில் முடிந்த அளவு போய்விட்டது. ஒரு சிலரை நேசிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன், ஓ உண்மையான காதல் அல்ல, இல்லை, மூதாட்டி மீதான காதல் போல் அல்ல, நான் மீண்டும் அந்த பெண்ணின் பெயரை மறந்துவிட்டேன், ரோஸ், இல்லை நீங்கள் புரிந்துகொண்டிருப்பீர்கள் நான் யாரைக் குறிப்பிடுகிறேன் என்று, எப்படிச் சொல்வது, நல்ல நிலையில் இருக்க விரும்புபவர்கள் மென்மையாகக் கையாளப்படுவது போலத்தான். நான் வயதுக்கு மீறிய அறிவுத்திறனை உடைய குழந்தை அதன் பின் அறிவில் முதிர்ச்சி அடைந்த மனிதன். ஆனால் எல்லோரும் எனக்கு முதிர்ந்த, முதரிச்சி அடையாத பழங்களை கிளைகளிலிருந்து தருகிறார்கள். அவன் என் மீது படர்ந்தான், நீங்கள் நம்பினால் நம்புங்கள், அவனுடைய குடிசையைப் பகிர்ந்து கொள்ள கெஞ்சினான். அவன் அரிதானவனாக இருந்தான். தனிமையில் இருப்பது அவனுக்கு நோய்மையாக இருந்திருக்கலாம். நான் அவனை நிலக்கரி எரிப்பவனாக சொல்கிறேன், ஆனால் எனக்குத் தெரியாது. நான் அங்கு எங்கோ புகையைக் கண்டேன். புகை என்னிடமிருந்து எப்போதும் தப்புவதில்லை. ஒரு நீண்ட பேச்சு, முனகல்களுடன் நடந்தது. அவனிடம் என் நினைவில் இப்போது கூட இல்லாத என் ஊரின் பெயரையும் என்னுடைய ஊருக்கான வழியையும் கேட்க முடியவில்லை. அவனிடம் அருகிலிருக்கும் ஊரின் வழியைச் சொல்லும்படிக் கேட்டேன். எனக்குத் தேவையான சொற்களையும் உச்சரிப்புகளையும் கண்டுகொண்டேன். அவனுக்குத் தெரியவில்லை. அவன் காட்டில் பிறந்து அங்கேயே முழு வாழ்வையும் கழித்திருக்கலாம். அவனிடம் காட்டிலிருந்து வெளியேறும் அருகிலிருக்கும் வழியைக் கேட்டேன். நான் நன்றாக பேசும் அளவுக்கு மாறினேன். அவன் பதில் மிகவும் குழப்பமாக இருந்தது. நான் அவன் பேசுவதில் ஒரு சொல்லைக் கூடப் புரிந்துகொள்ளவில்லை அல்லது நான் பேசுவதில் ஒரு சொல்லைக் கூட அவன் புரிந்துகொள்ளவில்லை, அல்லது அவனுக்கு எதுவுமே தெரியவில்லை, அல்லது அவன் என்னை அருகில் வைத்துக் கொள்ள விரும்பியிருக்கலாம். நான் போக முனையும் போது அவன் என் சட்டையைப் பிடித்து இழுத்தான் அப்போது  அந்த நான்காவது கருதுகோளைத்தான் அனைத்து முயற்சிகளுக்குப் பிறகும் நான் அறிந்தேன். அதனால் நான் என் ஊன்றுகோலில் ஒன்றைத் தேர்ச்சியுடன் எடுத்து அவன் தலையில் ஓங்கி ஒரு போடு போட்டேன். அது அவனை அமைதி ஆக்கியது. முதிய அழுக்கான முட்டாள். நான் எழுந்து நடந்தேன்.

...

அது நள்ளிரவு. மழை ஜன்னலில் அடித்தது. நான் அமைதியாக இருக்கிறேன். எல்லோரும் தூங்குகிறார்கள். இருந்தாலும் நான் எழுந்து என் மேஜை அருகில் செல்கிறேன். என்னால் தூங்க முடியவில்லை. என் விளக்கு மென்மையான தொடர்ச்சியான ஒளியைப் பாய்ச்சுகிறது. அதை குறைத்தேன். அது காலை வரை எரியும். நான் ஆந்தைகள் கத்துவதைக் கேட்கிறேன். என்ன ஒரு போராட்டத்தின் ஓலம்! நான் அதை ஓரிடத்தில் நின்று கேட்கிறேன். என் மகன் தூங்கிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் தூங்கட்டும். அவனும் தூங்கமுடியாத இரவுகள் வரும், அப்போது அவன் மேஜைக்கருகில் எழுந்து செல்வான். நான் மறக்கப்பட்டிருப்பேன்.

என் அறிக்கை நீளமானது. என்னால் முடிக்க முடியாமல் இருக்கலாம். என் பெயர் மோரான், ஜேக்கஸ். இந்தப் பெயரால்தான் நான் அறியப்பட்டிருக்கிறேன். என்னுடையது முடிந்துவிட்டது. என் மகனுடையது கூட முடிந்துவிட்டது. எல்லாமே சந்தேகமற. அவன் உண்மையான வாழ்க்கையின் இறுதியில் இருப்பதாக அவன் நினைக்கவேண்டும். அவன் அங்குதான் இருக்கிறான். என் பெயரைப் போல, அவன் பெயர் ஜேக்கஸ். இது குழப்பத்திற்குக் காரணமாக இருக்கக்கூடாது...

மோலாயைத் தேடச் சொல்லி எனக்கு ஆணைகள் பிறப்பிக்கப்பட்ட நாளை என்னால் மறக்க முடியாது. அது ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை...ஒரு மனிதன் தோட்டத்தில் நுழைந்து என்னை நோக்கி நடந்து வந்தான். அவனை எனக்கு நன்றாகத் தெரியும்...இந்த மனிதன் எனது அண்டை வீட்டுக்காரன் அல்ல, இவனுடனான எனது போக்குவரத்துகள் எல்லாமே வேலை சார்ந்தவை, அவன் மிகவும் தூரத்திலிருந்து பயணித்து என்னை தொல்லை செய்ய வந்திருந்தான்.

அன்னை மோலாய் அல்லது மோலோஸ் நான் முற்றிலும் அறியாதவர் அல்ல என்று தோன்றியது. ஆனால் அவருடைய மகனை விட குறைவாகத்தான் உயிரோடிருக்கிறார் என்று கடவுள் தூரத்திலிருந்து அறிந்திருப்பார்...

அவனைப் பற்றி முற்றுமாக அறிந்திருக்கவில்லை என்றாலும் எனக்கு மோலாயைத் தெரியும். ஏதோ சுருக்கமாக தெரிந்திருந்தது என்று நான் சொல்லலாம். நான் மோலாயைப் பற்றிய அறிய, ஒன்றுமே தெரியாத இடைவெளியைப் பற்றி அறியும் கவனத்தைக் கொடுத்திருக்கிறேன்.

நாங்கள் பல நாட்கள் தனிப்பாதைகளில் நடந்தோம். முக்கிய சாலைகளில் நான் தென்படுவதை விரும்பவில்லை...

கிளைகளைக் கொண்டு போக்கிடம் அமைப்பதை என் மகனுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தேன். அவன் சாரணர் இயக்கத்தில் இருந்தும் அவனுக்கு எதுவும் தெரியவில்லை...

மாலையாகிவிட்டதால் நான் தீ மூட்டிவிட்டு அது பற்றிக் கொள்ளக் காத்திருந்த போது ஒரு குரல் ஒலிக்கக் கேட்டேன். எனக்கு மிக அருகில் ஓர் ஆணுடைய குரல் என்னை அதிரச் செய்தது...

நான் உன்னிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பதை நீ கேட்கிறாயா?அவன் கேட்டான். நான் போக்கிடம் அருகில் செல்லும் போது என் காலை எடுத்து வைக்க முடியாமல் அவன் என் பாதையை மறித்தான். உன்னுடைய நாக்கு உன் தலையில் உள்ளதா? அவன் கேட்டான். உன்னை எனக்குத் தெரியாது என்றேன். நான் சிரித்தேன். நான் நகைச்சுவையான உள்நோக்கம் கொண்டிருக்கவேண்டாம் என்று நினைத்தேன்...அவன் என் அருகில் வந்தான். என் வழியிலிருந்து அகன்று விடு என்றேன். இப்போது சிரிப்பது அவன் முறை. நீ பதில் சொல்ல மறுக்கிறாய்? அவன் சொன்னான்...உனக்கு என்ன தெரியவேண்டும்?நான் கேட்டேன்...சுருக்கமாகச் சொல்வதென்றால் அந்த வழியாகக் கடந்து சென்ற கையில் தடி வைத்திருந்த ஒரு வயதான நபரை நான் பார்த்தேனா என்று கேட்டான். இல்லை என்றேன். இல்லை என்றால் என்ன பொருள்?என்றான். நான் யாரையும் பார்க்கவில்லை என்றேன்...அவன் என் மீது கையால் குத்தினான். அவனை என் வழியிலிருந்து அகன்றுவிடச் சொன்னதாக நினைவு. வெள்ளையான கை மூடியும் விரிந்தும் என்னை நோக்கி வந்ததை என்னால் இன்னும் கூட மறக்க முடியவில்லை. தன்னைத் தானே ஊக்கப்படுத்திக் கொண்டது போல. அதன் பிறகு என்ன நடந்ததென்று தெரியவில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து, இல்லை அதிக நேரம் கழித்து அவன் நிலத்தின் மீது படர்ந்து கூழாய் வீழ்ந்திருந்தான்...

இப்போது நான் முடிக்க முயல்கிறேன்...

யூதி ஆணையிட்டது போல் நான் வீடு வந்துவிட்டேன்...
அவனுக்கு அறிக்கை தேவைப்பட்டது. அவனுக்கு அறிக்கை கிடைத்துவிடும்.

அது நள்ளிரவு. மழை ஜன்னலில் அடித்தது. அது நள்ளிரவு. மழை பெய்யவில்லை.

*********
 கல்குதிரை 28வது இதழில் வெளிவந்த கட்டுரை